Mey Zırvaları

Üf! Yeter Artık

2011-11-09T09:30:00.000-08:00

[ Bunun ne olduğunu bilmiyorum. Gerçekten. Google'da yaptığım "derin" araştırmalar (Yazının başlığını arama çubuğuna yaz. Görsellerde arat. Böyle yaptığın belli olmasın diye ilk birkaç sayfayı geç. Hatta kendine dört yapraklı birkaç tane yonca saplandığını düşünüyorsan, o malum butona bas, feşmekan...) sonucu buldum. Ne var lan orda?.. ]

* Gün geçmiyor ki bir Uşak yolu sonrası daha benim canım sıkılmasın, böyle saçma sapan buraya zırvalamayayım. Güzel tabii güzel olmasına... Amma ve lakin ki; kendi çapında komik olduğunu düşündüğüm bu "şey"leri bulacağım derken göbeğim çatlıyor, kendimle yüzleşiyorum, bir sürü tatsız anıyı aklımdan geçiriyorum, düşünüyorum, daralıyorum vesair. Bunu da belirteyim istedim.

* Tabii ömrünü böyle geçir deseler, valla' billa' koşa koşa yaparım bu işi. Çok ciddi söylüyorum. Hani tek başına kal, gerekirse saatlerce duvara ya da herhangi bir yere saatlerce boş boş bak; ama haftada ya da ayda, artık ne olursa olsun, şöyle eli yüzü düzgün, okunabilir bir şeyler çıkar; yemeğini, yolunu, sodexo'nu (bu de neyse artık; bilmiyorum. "Kalıp espri" kullanmanın müptelasıyım efenim) öderiz deseler; yemin ediyorum size okulu, iyi yaşamayı s.ktir ederim (-Aha da küfür! Neredeydi bu RTÜK'ün numerosu?).

* Bugün bayram tatilinden dönerken fark ettim bundan keyif aldığımı. Yoldayız. Kulaklık da olduğu için kimse ilgilenmiyor benimle. Kendi halimde dışarı bakıyorum (hah tam burada bakmakla görmek arasındaki farka azıcık değinmek istiyorum. Zira, gittiğimiz yerlere, hangi yoldan gittik, yolda neler vardı, pek bilmem; hatırlamam da ben..). O esnada işte bu tip düşünceler geçiyor aklımdan. Ama görseniz nasıl eğleniyorum! Çılgın atıyorum resmen. Öyle.

* Genelde bu halet-i ruhiye'ye (doğru oldu mu bu şimdi? Pek emin olamadım da) ulaştığımda yazasım geliyor. Sanırım, şu son zamanda yazdıklarımın büyük bir kısmı, bundan olma. Bu yüzdendir ki yarısı ya Uşak, ya da İzmir'deki ulaşım yolları ve araçları ile bunların içinde gördüklerim üzerine oluyor. Haliyle pek de bir yere varamıyor zırvaladıklarım...

* Neyse ne...
__
| Yani yirmi bir yıllık ömrümün nereden baksan bi' üçte birini geçirdiğim Uşak hala şaşırtabiliyor beni. Somali'den gelmiş iki gençle konuştum mesela. Başbakana yakın, ünlü bir sanatçı da olmadığım için bunu yapabilmem, haliyle, azıcık zordu ama garip bir şekilde bu da gerçekleşti işte. Gerçi kendi yerel dillerinden başka bir dil bilmedikleri, sadece son iki aydır İngilizce ve Türkçe öğrenmeye çalıştıkları için muhabbet, isimlerini öğrenmekten öteye pek gidemedi ama yine de iyiydi.

(Açık konuşayım, herhangi bir halkı aşağı görmek gibi, b.ktan bir davranışta bulunduğumu düşünmeyin diye, düşündüm, düşündüm; ama bu maddeye devam etmenin bir yolunu bulamadım. O yüzden böyle saçma sapan bir yerde bitiriyorum).

| Ha size bir tavsiyede bulunayım. Bir ara "badak"ın ne olduğunu öğrenin. Ama adam akıllı bir yerden. Ciddiyim.

‡ İleride kariyer olarak "duvara bakar yazar", "boş gezenin boş kalfası" ya da "kaldırım mühendisi" olmayı düşünüyorum ( ıııy bu sonuncusu iğrençti ben de kabul ediyorum ). Hani şu an için adamakıllı para kazanmak, sabit düzgün ve olağan bir hayat sürmek ( okuyorsa buradan ZBS'ye selam ederim); o kadar uzak kavramlar gibi geliyor ki bana. Korkuyorum. Çünkü bundan yaklaşık bir iki sene önce aklımın ucundan geçmezdi bunlar. Kabul edemezdim bunları olmayı. Böyle bir boşluk yok ya. Anlatamıyorum zaten farkındaysanız. Bilincindeyim böyle yaşamımı sürdüremeyeceğimin. Ama hayatımda ilk defa bir ihtimalin peşinden gidiyorum. "Ya sürdürebilirsem, böyle boş beleş bir şekilde hayatımı?"
Evet; millet gerçekten olmasını umut ettiği bir şeyin (kız, iş, ideal) ihtimali üzerinden hareket eder. Bense korktuğumun üzerine depar atıyorum resmen.
Korkuyorum.

+ Bi' şarkıda diyo' ya hani. Klibi falan da var hatta... Durun siz zahmet etmeyin ben sizin yerinize bulurum... http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=7FUmBpW-uR8#t=104s

Kafamın içinden bu geçiyor bazı bazı.

| Sağ elinin işaret ve orta parmağını birleştirip, yine sağ şakağına, o parmaklarının ucuyla, hem asker selamı, hem de "düşün" derken yapılan el hareketi gibi hafifçe iki kere dokunur kahramanımız...

Hadi kalın sağlıcakla.

Cahilce Yorumların Adamıyım.

2011-09-06T13:36:00.000-07:00

| Ölümcül bir sıkılma nasıl bir şeydir bilir misiniz? Aklınıza milyonlarca düşünce gelir. Eğlenceli olanlar, uçuk fikirler, en rezil anlarınız ve daha neler...
Heh işte tam bu esnada elinize kesici bir alet versek, kolunuzu ya boydan boya yarar, ya da faça içinde bırakırsınız. Daha da eğlenceli hale getirmek için, matkap ya da çivi silahıyla da deneyebilirsiniz.
Hatta bu durumu en iyi betimleyecek şekil de şudur: Bütün parmaklarınız kasılı ve araları ardına kadar açık. En öndeki eklemler kıvrık bir şekilde kafanızı tutup, ağzınızı da yırtacak kadar açıyor; ancak hiç ses çıkarmıyorsunuz.

| Mutsuz ve sıkıntılı olduğum zamanlarda kulağımda bir çınlama, bir uğultu duyuyorum. Filmlerden özenme bi' hareketmiş geliyor kulağa, farkındayım. Ama gerçekten böyle ve hani isteyerek yaptığım bir şey değil. Gerçekten duymuyorum da ha, kafamın içinde çalıyor. Anlam veremiyorum. Müzik dinlemezsem de kurtulamıyorum. Öyle; bi' garip.

| Çok acayip rüyalar gördüğümü belki yüzlerce kere söylemişimdir. Hatırlayabilsem hepsinden deli saçması birer öykü çıkar. O derece fenalar. Not aldıklarımdan en garibi şu mesela: "Yüzümde sağ gözüm yerine bir yarıktan çıkan bir dil olması. Ancak ben farkında değilim, hiç de olmamışım. Kendimi hep normal görüyormuşum"

(-Ney, ney? Dil mi?)

| Kaç kere zombi temalı rüya gördüğümü hatırlamıyorum mesela. Belki yazdığım hikayeyi tamamlarsam, kurtulurum gibi geliyor. Bakalım.

___
*| Evet deli olduğumun ispatı olan şu birkaç tespiti de geride bıraktıktan sonra, daha eğlenceli olanlara geçebiliriz artık ha? Ne dersiniz?..
___

* Geçen gün (geçen gün dediğime bakmayın, bu notu bir dört beş ay önce almışımdır garanti) metroda bir kızın, ufak bir kız çocuğu olan aileye bakışına tanıklık ettim de; evlenip çoluk çocuğa karışma isteğinin somut örneğiydi sanki karşımdaki. Böyle bir anaçlık, bir sevgi doluluk görmedim hayatımda.

* İzmir'de tavuk döner gerçeği: Martı etleri vardı, dürümlerde / Dürümlerde./ Dürümlerde!.. (Teoman-Gemiler melodisiyle)

* Bi' ara da şeyi yazmayı düşünüyorum. Bu "Yedi Uyurlar" var ya. Onlar aslında uyumasalar ve vakit geçirmek için, ful geyiğe sardırmış olsalar nasıl olurdu? Tabii azıcık tarih bilgim olması lazım. Daha kaç sene uyudular onu bile bilmiyorum mesela.

* Flying Daçmin.

(Önce bu:
sonra bu: )

* Bence esas tavşan 23'ten yapılır. Hem, o üçün kıvrıklığı, tavşanın zıplamak için özelleşmiş arka bacaklarını daha iyi temsil ediyor (azıcık belgesele bağladım ama "yabıcak da pek bi' şey yok yani").

* Bi' de şey var şarkı olarak: O çipil gözlerinde / Ben yoktum / yoktum... ("Mevsimler Geçerken" melodisiyle bu da)

* Kafasını sevebildiğim , ufak kara kaplumbağası kadar da sevimli bir hayvan yok bu dünya üzerinde. Gerçi içinin yarısını, kireç renginde "boşaltmayaydı" daha iyiydi ama. Yine de "giderli". Bak sevdirmeyenler o kadar sevimli olmuyo'.

* Deniz Feneri Derneği'nin de hala reklam yapabilmesi... Hem de yüzsüz gibi "Sen yoksan, ben yoksul." diye... İyice...

* Ütopya dediğin, kimsenin zerre sıkılmadığı ortamdır ( "...aga. Heaa anadınmı!" diye bitirseydim bu cümleyi; o kadar filozofun kemikleri sızlardı).

* Naif dediğin de, alkolsüz biranın içinde hacmen 0.05'lik alkolle sarhoş olabilendir.

* İzmir'deki banliyö trenlerinde çatlak camlar var ya hani; heh işte onların, akşamları, yolda giderken, aydan ve elektrik direklerinden yansıyanlarla oluşturdukları ışık oyunları büyülüyor resmen. Özellikle duraklara girerken ve çıkarken.

[Grooveshark'ı göremeyen arkadaşlar için adını da yazıyorum şarkının. Başka yerden dinlesinler: Infected Mushroom- Heavy Weight (çoğu yerde böyle ayrı geçiyor ondan böyle yazdım.)]
Şimdi bu şarkı, benim hayatımda dinlediğim en iyi şarkılardan biridir. Hatta bu kadar maddeyi alt alta yazdığım süre boyunca durmaksızın çaldı. Hiç sıkmaz hiç baymaz; ilk sefer dinlediğinizde azıcık "bu ne ya böyle saçma sapan!" diyebilirsiniz, ancak biraz sabır gösterirseniz çok hoşunuza gider; öyle bir şey. Elini ayağını öpmek istiyorum bu şarkıyı yapan mübarek insanların. O derece...

Neyse efendim işte bu şarkıyı dinlerken ben bir şeyi huy edindim; şarkının tam 2. dakika 12. saniyesinde, böyle duraksamalı bir kısım var. Heh işte tam oradayken her seferinde kulak kesilir ve yapabildiğim zamanlarda da, sağ elimi kaldırıp, sanki elimin altında bir tuşlu çalgı varmış gibi ben de vuruş yaparak şarkıya eşlik ederim. Öyle fantastik, hatta fantezik, süpersonik bir şarkıdır benim için (İlk kez nasıl dinlediğim ayrı bir hikaye zaten. Bilenler bilir..).

* Bi' de son olarak orta okuldan beri aklımda olan üç konuya da değinmek suretiyle bu yazıyı artık bitirmek istiyorum. Oku oku siz de baya sıkılmışsınızdır.

Sondan birinci: Kesinlikle "sondan bir önceki" değildir. Birinci dediğimiz kavram, bir sıranın en başındakini temsil eder.

Yaş: Bir insanın yaşı sorulduğunda doldurduğu sene söylenir. İçinde olduğu değil.

Falçata-Maket Bıçağı: Falçata kelimesi İtalyanca kökenli bir kelime olup, ayakkabı yapımcılarının kullandığı eğri bir bıçaktır. Orta çağda savaş kılıcı olarak da kullanılmıştır. Maket bıçağı ise bizlerin el işi dersinde kullandığımızi "tırt-tırt" sesiyle açılıp kapanan bıçaktır. Her ne kadar -şimdi baktım- Wikipedia, ikisinin aynı şey olduğunu iddia etse de durum budur.

| Arz ederim.

İnce, ince...

2011-03-31T08:26:00.000-07:00

-Yazıda bulunan bi' şeyle ilgili resim.

| Öncelikle şunu artık itiraf etmek istiyorum; kendi kendime düşünürken, davranırken ve özellikle de bi' şeyler yazarken, sadece üç farklı kişilikten çıkabilecek, üç tane fikir geliyor aklıma. Hangisi daha baskın çıkarsa onu uygulamaya koyuyorum genelde.

| Hatta adları da var; Mahmut, Emre ve Yılmaz. Burada "edebiyat yapıyorum" kisvesi altında zırvaladıklarımın çoğu "Yılmaz"a ait mesela. "Mahmut"u tanımak isteyenler de, Facebook'umda notlar kısmına baksın.

| Bu blogda yazılanlarda böyle tutarsızlıklar olmasının nedeni bu işte.

| Ha Emre'ye n'oldu diyorsan... "Uhm..Ah...this is your pilot speakin'..."
=> Hey psst... Şuna da bak http://www.youtube.com/watch?v=f0anaCNDvGo

* Bu sabah "sımsıcak" bir aile ortamıydı banliyö. İç içe geldik. Hatta 'trilyon' olan sayımız, bilmem kaç katına çıkıp 'zibilyon' olmuştu indiğimizde.

* Biştim.

* Üremeyin lan biraz! Tamam; kapitalist sistem (*klişe detected*) bize "her şeyden; daha fazla."yı dayatıyor ama destur! İnsanın daha fazlası da istenir mi?!

| Siz o poğaçanın (itiraf ediyorum, gidip yazım kılavuzundan yazılışına baktım) içine iki gram malzeme (mesela kaşar) koyuyorsunuz ya; insanlar onu yiyip, içindekini görünce ne kadar üzülüyor farkında mısınız?

† İnsanlar ne kadar çok hata yaparsa, hatasını kabul etmeyi o kadar çabuk öğrenir ("Practise makes perfect"). Ancak günümüz koşullarında insanlar mükemmeliyetçiliği amaçlayıp, "hatayı sıfıra indir"meye çalışmaktadırlar. Özür dilemek, işte bu yüzden bu kadar mesele haline gelmiştir.

† Ha, bakın bu "Yılmaz"dı mesela...

‡ Siz siz olun, beyin kimyanızla çok fazla oynamayın. Birazdan yazacaklarımı okuyunca, beni şu seksenlerdeki "çiçek abi"ler (zira pek çocuklukları kalmadı artık) görünebilirim ama; bırakın dopaminler özgürce dolaşsın; serotoninler birdir bir oynasın; noradrenalinler aksın, çoğalsın. Bırakın, karışmayın; beyninizi bulandırmayın.

‡ "Let it flow man! Peace!"

/ "Katastrof" sözcüğünden çok güzel efekt olur bence. Biraz düşününce buldum neyin efekti olabileceğini: İçi vazo dolu bir çuvalın, bir binanın birinci katından düşme efekti.

^ Eve geldiğimde, Cnbc-e Finans Kuşağı'nda "Perşembenin Gelişi" diye bi' programla karşılaştım ki, çok acayip. Adam, İtalyan Medici ailesinden bahsedip (şu aralar tekrar Assasin's Creed oynuyorum), Rönesans döneminde bankacılıktan bahsetti (bi' de öçm yüzünden sanat ve felsefe tarihi de öğrendim inceden). Oradan, günümüz para piyasasının nasıl kurulduğunu anlattı. Baya finans tarihi... Bi' de canlı anlatıyo'. Kilitlendim kaldım televizyonun başında. Haftaya yine bu saatlerde açıp bakmaya çalışacağım. Bakalım...

^ Bunun üzerine "Televizyonda güzel şeyler de var galiba. İzlesem mi n'apsam?" diye düşünmeye dalmıştım ki, zap yaparken. "Lale Devri" dizisinin fragmanını gördüm; ve saniyesinde fikrimi beyin kıvrımlarımdan birinin en derin köşesine geri koydum...

^ Nedeni, fragmanda şöyle bir cümle işitmem : "Ben ne kadar hamileysem, sen de o kadar değilsin."

^ o_0

| Bu sefer de böyle, oldu. Bi' daha ne zamana yazarım bilinmez. Görüşürüz.

| Hippie ki-yay

Hep Aynı Şarkı

2011-02-18T19:08:00.000-08:00

Uyan+Hidden Track (Şu ince çubuğun sonundakini dinleyeceksin; eğer tabii istersen...)

Günlerden herhangi bir cuma. Yine bilgisayarımın başındayım. Her zaman yaptığım gibi müzik açıyorum öylesine. Huyumdur şarkı isimlerine bakmam pek. Bir süredir kafamı meşgul eden bir kızla, şu herkesin kullandığı sohbet programı üzerinden muhabbet ediyorum aynı zamanda. Bu akşam, arasında onun da bulunduğu bir arkadaş grubuyla bir konser izlemeye gideceğiz. Eğlenceli olacak. Yani en azından ben öyle tahmin ediyorum.

Saat kaçta buluşacağımızı konuştuktan sonra hazırlanmak için banyoya gidiyorum. Şampuan. Liflen. Bu arada içeride açtığım müziğin sesi. Boğuk da olsa geliyor. Kurulan iyice. Çık. Tekrar oturuyorum bilgisayarın başına. Vakit geçiyor. Müziğin çoktan susmuş olduğunu fark etmiyorum, öylesine internette dolanıp bir şeyler okurken. Biraz daha harcıyorum zamanımı. Telefonuma mesaj gelmiş bu arada: "Hadi geldik biz, nerdesin?"
Sonra çok acayip bir ses duyuyorum bilgisayarın hoparlörlerinden. Şarkının adına bakıyorum. "Allah Allah bunda böyle bir şey yoktu ki. Neyse..." diyip dinlemeye başlıyorum.

Hep derler, "Gitar ağlar" diye. Değil. Aynı şey değil bu. İçim ürperiyor şarkı ilerledikçe. Melodi, temel olarak tanıdık. Ancak daha yumuşak ve yavaş. Bir sıkıntı kaplıyor içimi. Neden bu kadar kötü olduğumu anlayamıyorum ve buna karşın garip bir haz duyuyorum dinlerken. Bir uyarı, bir mesaj taşıyor gibi şarkı. Benim için. Ama dinlemekten kendimi alıkoyamıyorum. Unutuyorum her şeyi aynı zamanda. Derinliği sarmalıyor beni...

Garip, çok garip hissediyorum.

Yaklaşık on sekiz dakika süren istemsiz bir trans halinden, şarkının bitmesiyle kurtuluyorum. Saate bakıyorum. Yarım saat geç kalmışım. Bir yirmi dakika da yolda harcayacağım. Of! Ne güzeldi o şarkıyı dinlemek. "Sanırım yolda da dinleceğim" diyerek, Müzik çalarımı alıyorum ve sahilden yürüyerek gitmek üzere evden çıkabiliyorum; nihayet!

Fiziken sahildeyim ve yürüyorum. Ancak aklım bambaşka yerlerde. Kulağımda yine aynı şarkı. Yürürken, şehir ışıklarının deniz yüzeyinde oluşturduğu, sarı ve turuncu renkli, yalancı yakamozlara bakıyorum. Gerçeğinin yerini tutmasa da, bu bile o kadar güzel görünüyor ki! Zihnim bu kadar hoş, görsel ve işitsel uyaranla sarhoş olakoysun; ben yolun yarısından fazlasını katetmiştim bile. Bir beş dakika daha süren, hipnotik yürümeden sonra, geldim konseri izleyeceğimiz barın önüne. Bekliyorum ama. Bekliyorum ki şarkı bitsin. Evet, aynen bir bağımlı gibi bırakamıyorum. Boş boş etrafıma bakıyorum, öylece dururken. İnsanlar geçiyor önümden arkamdan.

Son notanın da çalınmasıyla, üzerimdeki o mayıştıran, uysallaştıran, hüzne boğan etki yavaş yavaş kalkıyor. Ve ben, olacaklardan habersiz, içeriye giriyorum.

____

Küçükken, her yaz gittiğimiz bir sahil kasabası vardı. Ailecek gider, küçük, ama şirin mi şirin bir pansiyonda kalırdık. O zamanlar neden burada kaldığımızı hiç anlamıyordum. Şehre ve denize çok uzaktı çünkü. Devamlı gitmeye başlayışımızın ilk yıllarında, pek de hoşnut değildim aslında, böyle bir tatil geçirmekten. Ta ki barındırdığı harikulade doğa harikasıyla tanışana kadar...

Güneşin, gözümü çok fena halde aldığı bir sabah, pansiyonun dışına dolaşmaya çıkmıştım. Arka tarafına dolaştım. Sarp bir kayalığın üstüne kurulmuştu pansiyon. Kayalık da denize sıfır. Hiç kenarına kadar gitme cesaretini gösterememiştim o güne kadar. Çağrısına direnemedim daha fazla. Ağır adımlarla, ellerim cebimde, yerdeki, üzerinde çiğ oluşmuş çimenleri eze eze gittim kıyıya. Aşağıya baktım. Üzerinde bulunduğum kayalık, dalgaların çarpa çarpa oymaya başladığı alt kısmında, denizle seksen derecelik bir açı yapıp, bir yalıyar oluşturmuştu. Aşağıya düştüğümde olabilecekler konusunda kurduğum hayalin neticesinde, biraz ürperdim. Kafamı geriye çektim ve sağ tarafıma baktığımda bir toprak yolun, hafif bir eğimle aşağıya doğru inmekte olduğunu gördüm. Patika biraz ilerleyip sola, kayalıktan ileriye doğru uzanan bir çıkıntıya doğru ilerliyordu. Ve çıkıntının ucunda da gövdesi eğik ama biraz dayanıklı, ufak oval yaprakları da gayet canlı görünen bir tane ağaç duruyordu. "Gölgesine yatıp biraz soluklanmak." gibi bir fikir geçmişti kafamdan; aşağıya düşme korkumu unutarak. Dikkatlice yürüdüm. Çöktüm ağacın gölgesine.
O anda "Huzur" kelimesinin anlamına vakıf olmuştum. Kafamdaki düşüncelerden tamamen arınmış şekilde, bu eşini benzerini bir daha bulamadığım yerde bulmuştum dinginliği. "O yaştaki bir çocuk n'apsın iç huzurunu?" demeyin hiç. O yerin, "Benim bölgem"in, bana hissettirdiği duygulara en yakın olan kelime "huzur"dur.

Sonraki tatillerimde, boş vakitlerimi hep burada geçirmeye çalıştım. Her defasında da bir farklı bir güzelliğiyle karşılaştım "bölgem"in. Bir seferinde, hatırlıyorum, bir serçe yuva yapmıştı dallarına. Bütün yazımı kuş sesleri eşliğinde kitap okuyarak, dinlenerek geçirdim.

Ne kadar süre, tatillerimi bu şekilde geçirdiğimi hatırlamıyorum. Oradayken hissettiklerim hiç beni bırakmayacakmış gibiydi. Yeri belliydi çünkü. Koskoca ağaç, ayaklanıp gidecek hali yoktu ya! Bana kattığı o tarifsiz 'şey' için yanına gidip, vakit geçirmem yeterliydi.

Bir kaç sene önceydi; yaz yağmurunun toprağı yumuşattığı bir gün, ağaca sırtımı dayamış, ellerimi de kavuşturup başımın arkasına koymuştum. Yaprakların arasından gün ışığını ve bulutları izlemeye başladım bu şekilde. Mest olmuştum sanki. Aşağıdan gelen dalga sesleri ile her zamanki gibi, çok derin şeyler üzerine düşünmeden, anın ve 'bölgem'in tadını çıkartıyordum.

Derken ufak bir sarsıntıyla irkilip, hafifçe doğruldum. Sonra toprak kayma sesleri duymaya başladım. Bunlara dal gibi bir şeylerin kopma sesi eklendi. Ne olduğunu anlamamıştım başta? Ancak, ben kafamı hareket ettirmeden, görüntünün yukarı doğru kaymasıyla anlayabildim durumu. "Bölgem" ve haliyle üstünde olan ben, eğer bir şeyler yapamazsam, suyun dibini boylayacaktık. Hızlı bir hareketle ayağa kalktım. Bu esnada, ağacın da üstünde bulunduğu toprak parçası kopmaya ve aşağıya doğru kaymaya devam ediyordu. Hiç arkama ve yere bakmadan iki-üç adım attım. Yetişemeyeceğimi sezdiğim anda da bacaklarımın el verdiği kadar güçle karşıya doğru atladım ellerimi uzatarak...

Karşıya varmıştım ancak, sadece karnımdan yukarısı toprağın üstündeydi. Bacaklarım ise üstüne basıp destek alacak bir taş parçası veya çıkıntı arıyordu. Tam bu sırada, bir cismin yüksekten suya düştüğünde çıkaracağı sesi duydum arkamdan. Önüme bakındım. Ellerimle tutunmaya çalıştım, taşa, çimene... Elimde kaldı hepsi. Yavaş yavaş gücüm tükenmeye başlıyordu. "Artık tamam, buraya kadarmış." diye düşünürken, 'ağaç'ın kopmuş köklerinden birini gördüm. Son bir gayretle hamle ettim. İki elimle zar zor tutunduğum kök parçası gayet iyi dayanıyordu. Kalan son kuvvetimi de kendimi yukarıya çekmek için harcadım. Kalbim bando trampeti ritminde, nefes nefese ve sırt üstü ıslak toprağın üzerinde yatarken, sağ elim, hala kök parçasının üzerinde duruyordu.

Yaklaşık beş dakika sonra toparlayabildim kendimi. Doğrulup, bacaklarımı karnıma doğru çekmiş, el bileklerim dizlerimde oturmaya başladım. Gökyüzüne baktım; boğuk ve sıkıcı bir hava. Neden sonra ağaca ne olduğunu merak ettim. Öne doğru seğirtip ellerimi, üzerinde hala çırpınmalarımın izleri olan toprak parçasının kenarına koydum. Dizlerim toprağa dayalı, baktım aşağıya. İşte, oradaydı "bölgem", ya da daha doğrusu, ondan kalanlar. Ağacım, bir kaç dalını kaybetmiş, yalıyardaki sivri kayalara çarpa çarpa yüzüyordu aşağıda. Üstünde kök saldığı parça çoktan dibe batmış olmalıydı ki; göremiyordum. O zamanlar dramatize etmeyi ve kişileştirmeyi çok seven ben ise, aklımdan şunlardan geçiriyordum: "İstediği, özgür kalıp, hep uzaktan baktığı, o mavi güzelliğe kavuşmaktı sanırım. Denizin istediği ise...hıh, her neyse, o işte..." Olayların nasıl geliştiğini pek idrak edememiştim ilk başta. Bildiğim tek şey vardı o da...

-"o", beni fevkalade hissettiren; gitmişti-. Bardan az önce çıktık. Hava almam lazım. Derin derin nefes alıp veriyorum. Her nefes alışında kalbi niye sıkışır gibi olur ki insanın? Hem daha sigaraya bile başlamadım daha. İçim, içtiklerim ve az önce tam önümde gerçekleşen milyon tane garip olaydan ötürü çöplüğe dönmüş durumda. Ne yapacağımı, nasıl davranacağımı hiç bilemiyorum. Herkes birbirine "şimdi ne yapacağız?" der gibi bakıyor. Bunalıp daralıyorum. En çok canımı sıkan da onun...

-"Bize gidelim mi? Sabahlarız, film falan izleriz!"

Bu fikre hemen atlıyorum. Yalnız kalmamam; düşünmemem lazım. Şu an yeterince b.ktan bir his oturmuş durumda zaten içimde. Bir de bunun dozajının artmasını hiç çekemem. Gerekirse sabahlar, yine de, uykudan önceki, kendimi ve o gün başımdan geçenleri şöyle bir tarttığım o üç-beş dakikayı yaşamam.

...

Bütün arkadaşlarım uyudu. Ben, ayaktayım. Şu an evinde bulunduğum arkadaşın odasındayım. Çalışma masasına geçiyorum. Önümde bir pencere var. Denize bakan pencereden görünenler: apartmanın arka bahçesindeki asmalar, iki adet apartman binası ve aralarından görünen, akşam bara giderken yürüdüğüm sahil şeridinin bir metre uzunluğundaki bir kısmı, ve tabii ki deniz. Bunları görünce, yine o şarkıyı dinleyesim geliyor. Belki bu geceyi atlatmamda bana yardımcı olur.

İlk notanın girmesiyle, aynı hipnotize edici garip etki sarmalıyor zihnimi. Tam işe yaradı derken, hafızam canlanıyor. Birebir gözümde canlanıyor olanlar. Ayağa kalkıp bağırmamak, duvarları tekmelememek ve hıçkıra hıçkıra ağlamamak için zor tutuyorum kendimi. Hatta kafamın içinde, yapıyorum bile bunları. Ama dışarıdan bakan bir göz, saçma sapan bir şekilde uzaklara dalmış bir adam görebilir bende şu an. Şarkı bitiyor. Bakıyorum müzik çalarıma. Tekrar açıyorum. Sanırım bu gece depresif damarım tutmuş, bu acıdan beslenmek istiyordum. Cebimden not defterimi ve kalemimi çıkarıp bir şeyler çiziktirmeye ve yazmaya başlıyorum. Bu, sabaha kadar bu şekilde devam ediyor. Aynı şarkı ve bu akşam yaşanan o mükemmel(!) olaylar, beynimi yavaş yavaş kazıyıp oraya yerleşiyorlar.

Ve ben; kafam bir işle meşgul olmadığı zamanlarda aklıma gelerek beni rahatsız eden; içten içe kendime, kızmama, avazım çıktığım kadar bağırmak istememe; hatta geçmişe geri dönmeyi isteyecek kadar pişman olmama neden olan bir anıya böylelikle sahip oluyorum.

__0__
08.07.2010 saat 19:04 başlangıç. 17.02.2011 saat 01:34 bitiş.

Sessizlik Öncesi Fırtına

2011-01-15T07:59:00.000-08:00

"Eeh! Yeter be!" diye çemkiriyorum. Hızla kalktığım için yere düşüyor bar taburesi. İki kere sekiyor (tak, tok, tık). Arkama bakmadan çıkış kapısına doğru yol alıyorum.

Neden bu kadar kıskanç olmak zorunda? Aptal kız! Sanki ondan başkasını gözüm görüyor, kulağım duyuyor da!..

Bardan bir hışımla çıkıyorum. Sahil yolu. Yol aydınlatmaları daha bir parlak görünüyor gözlerime. Rahatsız oluyorum. Ner'de bu lanet araba! Bir an önce evime varmak istiyorum. Biraz müzik dinler kendimi avuturum belki. Ya da hırsımı davulumdan çıkartırım. Zillere (tıs, tıs, tas) ve trampete (rapatap) abanırım. 'Kick'in çıkardığı kalın seslerle (dudup) rahatlarım.

Evet, bir an önce eve varmalıyım.

Kafama birkaç damla düşüyor. Klima suyudur deyip iki sokak öteye park ettiğim vasıtama doğru yürümeye devam ediyorum.

Sağanak başlıyor. Yanılmışım. Yaz ortasında yağmur altında kalıyorum. Sahile dizili olan arabaların kaportalarında sesler yükselmeye başlıyor (tıpır, tıpır...). Ben arabama varıncaya kadar, kaldırım kenarında da su birikiyor. Yağmur bu enstrümanı da zevkle değerlendiriyor (şıkır ve şıkır).

Anahtarı çıkarıp tuşa basıyorum. Arabam melodik bir ses çıkarıp (vikup) kilitlerini açıyor (klomp). Sürücü koltuğuna oturup kapıyı sertçe kapatıyorum (tomp).

Yoldayım. Hala bu geceki davranışlarını düşünüyorum Özge'nin. Şimdi bunun zamanı değil. Odaklanmalıyım. İlkokulda bize öğretilenler geliyor aklıma. Neymiş, 'alkollü araba kullanmamalıymışız' da bilmem ne! "Hah!" diye bağırıyorum. Emniyet kemerini de çıkarıp (çıtak) abanıyorum gaza (ının...), bütün trafik polisleri ve öğretmenlere inat. Müzik çalar da bağlanabilen radyomun sesini iyice açıyorum ('Are you dead yet!' diye haykırıyor adamın biri). Arabanın, cama vuran yağmurun ve sileceklerin (kupuv, puv) sesini bastırıyor.Yolun da genişliğine güvenerek teker teker geçmeye başlıyorum arabaları.

Geçtiklerimin sayısını unuttuğumda çıkıyor karşıma beyaz, ikili bir kapı. Her kapının üzerinde bir mezbaha buzdolabı kapısının kolu. Kola bağlı, kapıların açıldığı yere yakın duran ve kapıların boyunca uzanan iki adet çubuk... Hızlıca yaklaşıyorum.
Her iki kapının da alt köşelerinde karşılıklı duran, iki adet, yanıp sönen sarı ışıkla uyanıyorum olaya. Frene asılıp direksiyonu sola kırıyorum. Dönüyorum dönmesine ancak, yağmurdan kayganlaşmış yolda arabam ve içindeki ben, aynı istikamette kayarak yol almaya devam ediyoruz (vıji). Sağ ön camdan dışarıya baktığımda kapılardan birinin altında bir tabela gözüme çarpıyor; 'Hatalıysam Ara: 05...'

Arabanın camları kırıldığında (kıroş) algılarım da oldukça kuvvetleniyor. Sağ cama doğru savrulurken, havada asılı duran emniyet kemerinin metalik ucunu görüyorum. Başım arabanın iyice göçmüş sağ tarafına çarpıyor (çıtark) bu sefer de sol tarafa doğru düşmeye başlıyorum. Sağ şakağımdan ve kulağımdan bir sıvı aktığını hissediyorum (umarım sadece terdir), başımın sol tarafı arabanın direksiyonuna çarpmadan önce. Umarım hava yastıkları zamanında açılır (çıtork) (kubof).

...
Uyandım. Göz kapaklarımı açamayacak kadar bitkin ve halsiz hissediyorum. Neredeyim? Yüzüme doğru yaklaşan direksiyonu hatırlıyorum hayal meyal. Bakmam, bakabilmem lazım. Hafifçe açıyorum gözlerimi. Yarısı beyaz, alt yarısı bej rengi bir duvar. Boynumda da bir tuhaflık var. Sabitleştirilmiş gibi. Ne zamandır uyuyorum? Doğrulmam lazım. Yataktan destek almak için ellerimi dayadığımda bir çeşit yapışkan yüzünden derim geriliyor. Bakıyorum. Bir silikon hortum. Elimin tersinden çıkıp, başımın üzerinde duran bir seruma bağlı. Serumun altındaki haznesine doğru damla damla sıvı akıyor. Sağ tarafımdaki pencereden giren güneş ışığı yüzünden gözüm rahatsız oluyor. Önüme dönüyorum (boynum acıyor). Gözümün önüne beyaz iplikçikler düşüyor. Çekmek için, serum takılı olmayan elimi başıma götürdüğümde anlıyorum sargılı olduğumu. Karşımda bir hasta daha var. Hali benden daha kötü sanırım. Burnundan bir hortum çıkıyor. Üzerindeki beyaz çarşafın altına doğru bir tane daha uzanıyor. Bende de olup olmadığını merak ettiğim için çarşafımı kaldırıyorum.
Baktıktan sonra yastığıma uzanıyorum. Serumun olduğu tarafa baktığımda, filmlerde 'yaşam destek ünitesi' dedikleri aletleri görüyorum. İçlerinde -sanıyorum ki- nabzımı gösteren o monitörden bile var. 'Vay canına! Bunların sessizlerini de çıkartmışlar.' diye düşünüp karşımda yatan hastanın yatağının arkasındaki duvara bakmaya başlıyorum.

Tam o esnada içerisinde bulunduğum odanın kapısı hareket ediyor. İçeriye beyaz önlük giymiş tam sekiz kişi giriyor. İçlerinden biri kır saçlı bir adam. Diğerleri genç. Genç olanlardan, bir kızın boynunda 'Stajyer Doktor' yazılı bir kart görüyorum. Sırtı bana dönük olan kır saçlı, elini kolunu oynatıp bir şeyler anlatıyormuş gibi görünüyor. Ama hiç bir şey söylemiyor. Allah Allah! 'Belki başımdaki sargılardan duyamıyorumdur.' deyip, elimle kulaklarımın üstünde kalan kısmı kaldırıyorum sargıların.

Bana doğru dönüyorlar sonra. Adam görünürde konuşmaya devam ediyor ama herhangi bir ses yok. Duyularıma hitap eden yegane şeyler, oynayan kollar, hareket eden bir dudak ve birkaç öğrencide gördüğüm acıyan bakışlar.
Sürekli bir şeyler anlatan -büyük ihtimalle 'Hoca' olan- adama neler olduğunu sormak için dayanılmaz bir istek duyuyorum içimde. Cümlelerimi hazırlıyorum zihnimde. Dudaklarımı açıyorum: "..."

Nasıl olur? Ağzımın hareket ettiğini biliyorum. 'Doktor Bey neden bir şey duyamıyorum' diyebilmiş olmam lazım. Kır saçlı, eliyle 'bir dakika' işareti yapıyor bana. Önlüklü grup çıktığı anda içimi bir sıkıntı kaplıyor, bir hararet. Gidip camın koluna asılıyorum. Esen sert bir rüzgardan, cam hızla duvara çarpıyor (...) . Ses yok.
İnanmak istemiyorum sağır olabileceğime. Tekrar yatağıma gidiyorum. Kır saçlı hoca tekrar giriyor odaya. Elinde bir kağıt; bilgisayar çıktısı. Uzatıyor bana. Okuyorum.

'Sayın... falan filan, falan filan...alkollü...trafik kazası...(buraları biliyorum) vesaire... kafatası temporal kemik... bilmem ne... cerrahi müdahale... , yine de kalıcı olarak duyma yetinizin kaybı söz konusudur. Dilerseniz psikolojik yardım...' Kağıdı buruşturup kapının yanındaki teneke çöp kutusuna fırlatıyorum. İçine girmeyip yanına çarpıyor (...). Kızıyorum kendime. Bu duruma kendim gelmiştim. 'Ne zaman çıkabilirim?' demek istiyorum. Ağzımı açıyorum: "..." Cebinden bir not defteri çıkarıyor. Bir şeyler yazıp gösteriyor bana. 'Ne zaman çıkacağını mı soruyorsun?' Yavaşça kafamı sallıyorum. Bir şeyler daha çiziktiriyor: 'Bir iki güne kalmaz çıkabilirsin'.

...

O birkaç gün geçti. Hastane dışındayım. Birkaç kişi ziyaretime geldi. Grup arkadaşlarım, annem, babam, kız kardeşim ve -vicdan azabı duymuş olacak ki- Özge. Konuşamadığımız için pek anlamlı olmadı tabii bu ziyaretler. Neyse! Sonra gönüllerini alırım.

Şu an taksideyim, evime doğru gidiyorum. Şu şehir dışında olan lüks gibi sitelerden birinde dubleks bir ev. İçinde davulum beni bekliyor. Heyecanlıyım.

Kapıdayım. Anahtarı cebimden çıkartırken yere düşürüyorum (...). Alıyorum yerden, kilide sokuyorum (...), çevirip açıyorum kapıyı (...). Böyle böyle sessizliğe alışacağımı umuyorum. Ama yapacağım son bir şey daha var, pes etmeden önce.

Evin bodrumunda davulumun olduğu stüdyoya koşar adım gidiyorum. Ahşap kısımları siyah, toplamda yedi adet zile sahip enstrümanım. Benim cici silahım, 'nota örsüm'. Biraz tozlanmış ama bu beni durduramaz. Bagetleri alıyorum elime. Bileklerimi biraz esnettikten sonra gözümü kapatıp ilk notayı çalıyorum: bir 'crash' (...). Gözümü açıyorum. Ön sol çaprazımda duran, vurduğum zil hareket ediyor, titriyor ama ses yok. Sinirlenip iki kere 'kick' pedalına basıyorum (...), elimdeki bagetlerle trampete abanıyorum (...). Üzerindeki gergin aksam titriyor. Yine ses yok. Lanet olsun!... Deviriyorum enstrüman setimi. Tekmelemeye başlıyorum (...) . Bunu yaparken bile hiç bir ses çıkmaması çileden çıkarıyor beni. Umudum kalmayıncaya (davul setimle birlikte parçalanıncaya) kadar debeleniyorum, yorgun düşene kadar. En sonunda kapıyı çarpıp (...) çıkıyorum bodrumdan.
...
Hastaneden çıkalı bir hafta oldu. Bu esnada pek evimden çıkmadım. Bir iki tane engelli derneğine gittim sadece. Onların da hiç içine girmedim. Döndüm kapılarından. İnternet üzerinden de işaret dili ve dudak okuma teknikleri öğrenmeye başladım. Bu gece tekrar dışarı çıkmayı deneyeceğim. Giyindim. Siyah bir gömlek, beyaz pantolon. Bolca parfüm sıkıyorum. Okyanus kokusunu andırıyor. En son da ucu herhangi bir müzik çalara bağlı olmayan kulak içine giren kulaklıklarımı takıyorum (bunu yapmamın nedeni şu: yolda yürürken bazen insanlar seslenebiliyor. Benimle konuşuyorlar. Ancak duyamadığımı anladıkları zaman, gözlerinde oluşan ifadeye artık tahammül edemiyorum. Bu kulaklıklar yardımıyla püskürtüyorum onları). Evet. Artık hazırım.

Herhangi bir şehrin, lüks semtlerinde bulunabilecek tarzda bir 'çarşı'dayım. Yan yana barlar, kafeler, 'rakı-balıkçı'lar, publar, loungelar. Eğleniyor insanlar. Bazı yerlerde canlı müzik bile var. Adamın biri almış eline gitar, ağız ve el hareketlerinden anladığım kadarıyla -sanıyorum ki- Tarkan'dan 'Kış Güneşi' adlı parçayı seslendiriyor (bu da eğlenmek için geliştirdiğim yeni bir yöntem). Hemen yanındaki 'rakı-balıkçı'da bir dansöz, kırmızı bir elbisesiyle kıvırtıyor. Yanında bir dabukatör hızlı hızlı çalıyor (...). Öteki yanında da bir kemanda ahenkle oynatıyor keman yayını esmer bir adam. Ne çaldıklarını hayal etmeye çalışıyorum. Aklımda 'Mastika' yankılanıyor.

Köşeyi dönüyorum. Çok yoğun bir parfüm kokusu. Ama rahatsız etmiyor. Çok güzel. Japon kiraz çiçeklerinin kokusu. Başımı kaldıramadan bir şeye çarpıyorum. Elime önce kumaş geliyor. Sonra insan teni. Arkam üstü yere düşüyorum. Masal kitaplarından veya animelerden fırlamış gibi duran bir kadın duruyor karşımda. Saçları doğal sarı ve kıvır kıvır, başının iki tarafında uzanıyor. Ufak ve hafif sivri burnu kusursuz simetrik bir çizgi yaratıyor yüzünün ortasında.

Gözlerinin altında sokak ışıklarından zar zor görülen bir düzine çili var. Boyu kısa sayılır. Üzerinde de hoş bir kırmızı elbise var. Düşerken çektiği acıdan kapattığı gözlerini açıyor. İri bir çift gri-mavi arası göz parlayarak bana bakıyor. Biraz sinirli.
Oturduğu yerden bir kaç el hareketi yapmaya başladı. Tam anlamasam da 'kör olup olmadığımı' soruyor sanırım. Hem işaret diliyle hem de konuşarak özür diliyorum ve kalkmasına yardım ediyorum. Boyu göğsümün hizasına ancak geliyor. Tekrar gözlerine bakıyorum ve çok tuhaf bir oyun oynuyor zihnim bana. Bir piyano sesi duyuyorum (dım, dın, dın, dın...). Çok yumuşak ve yavaş bir müzik. Biraz garip hissettiğim için başka yöne bakıyorum. Kesiliyor sesler. Tekrar bakıyorum. Bu sefer de bir yan flüt ekleniyor konçertoya (fü,...). Sonra, ben bakmaya devam ettikçe yani, yaylılar giriyor (kyı, yı, yı...), arkada vurmalıları (durubup, çıngri, tas) duyuyorum. Ağzım kulaklarıma varıyor.
Bu esnada genç kadın şaşkın bir şekilde bana bakıyor. Bir açıklama yapmam gerek. Ağzımdan çıkarabildiğim kelimeler ve 'el işaretlerim'in de yapabildiği kadarıyla şunu söylüyorum: "Hayatımı tekrar güzelleştirdiğiniz için size minnettarım. Dilerseniz önce size kendimi takdim edeyim".
Gülümsemeye başlıyor...

Denemek

2011-01-05T07:35:00.000-08:00

"Hayır" diye haykırarak uyandı.
Gördüğü ilk şey koyu bir siyahtı. Daha sonra gözünün alışmasıyla etrafındakileri -tam net olmasa da- seçmeye başladı. Çok şükür, odasındaydı. Az önce gördükleri yüzünden, ter içinde kalmıştı. Bunaldığı için, üzerinde bir tane beyaz gül işlenmiş olan battaniyesini üzerinden attı. On beş yaşındayken babası almıştı ve hala ilk günkü kar beyaz rengini koruyordu. Yataktan kalkarken üzerine alacak bir şeyler aradı ama bulamayınca battaniyesini sırtına alıp ağır adımlarla balkona çıktı. Temiz havanın ona iyi gelebileceğini düşündüğünden derin bir nefes aldı. Havada nedenini bilmediği ve daha önce de hiç düşünmediği bir is kokusu vardı. Aklını daha da bulandırmıştı bu koku. Gökyüzüne baktı. Sadece bir tane yıldız vardı. O da yaydığı cılız ışıkla çok zor görülüyordu.

Haftalardır aynı kabusu görüyordu. İlk başlarda fazla aldırış etmemişti ama bir haftadan fazla tekrar etmesi onu tedirgin etmişti. "Galiba biraz dinlenmeye ihtiyacım var" diyip; babasından kalan yazlığa doğru yola çıktı. İş yerini de gittikten sonra aramış ve durumu anlatmıştı. Her şey planladığı gibi gidiyor, huzur dolu bir tatil için gerekenleri tamamlıyordu. Bu 'sorun'undan tamamen kurtulacağını umut ediyordu. Ve ilk gece, babasından yadigar beyaz güllü battaniyesine sarınıp mışıl mışıl bir uykuya dalmıştı. Ama iyileşen bir şey olmamış, aksine rüyası daha da kötüleşmişti.

Geldiği ilk günden üç hafta geçmişti. İnatçılığı, "ben kendime yeterim, kimseye ihtiyacım yok" düşüncesi ve sorun kabul etmezliği yüzünden, ne kapı dışarı çıkıyor, ne de kendine vakit ayırıyordu. Sürekli uyuyor ve kabusunu yenmeye çalışıyordu. Bu garip davranışları yüzünden komşuları tarafından deli damgasını yemişti bile. Ama onun gördüğü tek şey, düşler alemindeki çıkmazıydı.

Şimdi, gözü tepedeki tek yıldıza kilitlenmişti. Aniden o ufak yıldızın ışığı titremeye başladı. Bir insanın aniden yere yığılırken başının yaptığı hareket gibi hareket etmeye başladı yıldız; yarım bir hilal çizip gözden kayboldu. Ve "O" hayatında bir şeyi ilk defa yaptı. Bir dilekte bulundu. Onun için çok zor bir şeydi; çünkü ömrü boyunca kimseden bir istekte bulunmamıştı. Kafasındaki "sorun"unu çözmeyi diledi. Aciz kalmak istemediğini söyledi. Kimseye ihtiyacı olmadığını düşündüğü için çok pişmandı. Çünkü bir gün, o yıldız gibi yalnız kalarak sönüp gitmek istemiyordu.

Sonra hemen yatağına gitti. Başını rahat yastığına koyup tek şey düşündü: uyumak.

Sınırları görünmeyen bir odadaydı. Siyah bir iskemle oturtulmuştu. Elleri ve ayakları zincirle bağlıydı. Üzerinde beyaz bir gömlek ve siyah bir kravat ile pantolon bulunmaktaydı. Tıpkı battaniyesinin üzerindeki gül gibi bir rozet vardı yakasında. Her şey tamamdı. Aynı rüyadaydı.

Işıklar söndü. Sesler belirdi. Her tarafından konuşmalar geliyordu ve hiç de sevgi dolu konuşmalar değildi bunlar. Bir kaç tane söz seçebildi aralarından. "Sen acizsin", "Hep yalnız kalacaksın"... ve en son da "Bir daha denemek hataymış". Bu, ona en tanıdık gelen sesten sonra ışıklar tekrar yandı. Tanıdığı bütün insanlar çevresinde toplanmış ona bakıyordu. Hepsini daha rahat görmesi için midir bilinmez, sandalyesi yavaşça bir tur döndü. Kimseden çıt çıkmıyor sadece ona bakıyorlardı.

Işıklar bir daha söndü. Yine aynı sesleri duydu ama bu sefer biraz azalmış gibiydi. Işıklar tekrar açıldığında bakanlar arasından birkaç kişinin eksildiğini gördü.

Yine aynı bakışlar, yine aynı boğucu sesler... Birer ikişer azalıyorlardı ama. Birkaç yanıp sönmeden sonra herkes gitmişti. Bu sefer sadece bir ses duydu. Rüyanın sonuna gelmişti. Işıklar açıldı. Karşısında onu gördü, Deniz'i. Bakınca, "O" na boğuluyormuş hissi veren mavilikteki gözleriyle, tam karşısında duruyordu. Onu her görüşündeki gibi kaybolduğunu, midesinin takla attığını ve göğsünde bir şeyler kıpırdadığını sandı.Tanıdık gelen sesiyle, tanıdık gelen sözü tekrarladı: "Bir daha denemek hataymış".

Sonra her rüyasında olduğu gibi arkasını döndü ve topuklu, kırmızı ayakkabısının sağır edici takırtılarıyla ondan uzaklaşmaya başladı Deniz. Ama bu sefer bir şeyler farklıydı. Çok garip bir güç hissetmeye başladı içinde ve aniden kırıldı bağlandığı zincirler. Koşup arkasından yetişti ve tuttu Deniz''in elinden. Çevirdi kendine. Gözlerine baktı ve ağzından ağırca ve biraz da zaferle umutlanmış bir sesle şu sözler çıktı: "Ben, bak, burada... dimdik ayaktayım. Küsmem sana artık. Vazgeçtim her şeyden. Gitme, kal burada. Acıtmıyor canımı artık gölgen."

Sözler bitti. Baktı yeniden, Deniz'in derin mavi gözlerine. İçindeki ürpertiyle sarıldı ona. Ve son kez söndü ışıklar, bir daha açılmamak üzere.

____o____

07.01.2008

Oyun

2010-11-12T19:01:00.000-08:00

Tanrım
Seni büyük sanatçı!

Önce senaryolar yazıyorsun
Biz küçük oyuncularına.
Dramalarla komediler iç içe,
Oynaması zor.

Sıra dekora gelince,
Boyuyorsun gökyüzünü
Hayal bile edemeyeceğimiz renklere.
Kalp atışlarımız,
Kuşların sağır edici ötüşleri
Ve rüzgarın uğultuları eşliğinde,
En sevdiğim senfoniyi
Çalıyorsun üstüne.

Hiçbir heykeltıraşın
İçinden çıkartamayacağı eserler
Üretiyorsun doğadan.

Böyle harikalarla oynamak güç.
Repliklerimiz derin anlamlı,
Yükümüz ağır.
Ancak oyunculuklarımız amatör.

Bu zamana kadar doğaçlamayla
İdare etmeyi becerdim.
Ancak hiç bilemiyorum,
Neler bekliyor
İlerleyen bölümlerde bizleri.

__o__

28.10.09 17:33

31.05.09 Saat 3-4 Civarı. Dışarıdayım

2010-08-31T05:20:00.000-07:00

+Allahım bu neden böyle oluyor?
-Şu an ruhani varlıklarla bağlantınız kesilmiştir. Lütfen daha sonra tekrar deneyiniz.

Gecenin fısıldadıkları
En tatlı musiki
Şu aciz kulaklarıma.
Tekrar ediyor,
Yıllardır ölmeyen senfoniyi.
Eğlence vaatleriyle
Zehirliyor.
Ezip bitirmemi istiyor
Karşımdakini.

Yardırtmaç: Bayram Özel

2010-08-11T16:38:00.000-07:00

| Çorâb veremedi.

| Bıçak bileyicileri, sahip oldukları el, göz ve bacak koordinasyonlarıyla değme davulculara taş çıkartır bence.

| Olm, koç boğazladım lan!..

| Bir hayvan kestim bu bayramda. Üstüne közleme ve az pişmiş et yedim. Sanırım bi'de üstüne 'Cannibal Holocaust' isimli filmi izlersem, gidip Orta Afrika'daki yamyam kabilelerin arasında gayet yaşayabilirim. Yani, sanırım...

| Elimde, bir koçun yarısını taşımak da garip bi' hismiş, onu anladım.

| Kurban Bayramı'nın ilk gününden sonra "İstanbul Boğazı kırmızıya boyandı!" haberleri vardı yine. Bu kadar büyütülecek bi' şey yok aslında. Yarım saat sonra gelgitten, balık yemi olmaktan dağılacak o renk. Hem gayet güzel bir görüntü bence. Kızıl bir deniz, martılar, boğaz manzarası... Tam fotoğrafını çekmelik. Bence her Kurban'da Boğaz'a turistik geziler veya fotoğraf gezileri düzenlenmeli. İyi para kırılır.

| Olm, koç... Lan!

| Ben hepinizim. Evet. Gidip namaz da kılıyorum. Gidip içiyorum da. Her konuşmaya -bazen saçma sapan da olsa- atılabiliyorum. Neden? Belki maymun iştahlılığımdan, en az bi' iki cümle bir şey okumuş, duymuş olabiliyorum çoğu zaman. Hah, tiyatro yaptım mesela bir ara. İlk ve orta öğretim hayatım boyunca çok çalışıyordum. Şimdi ise tembelin ve haytanın önde gideniyim. Dümdüz bir oyun delisiyim aynı zamanda. Ama sosyal bir ortamdan da hiç kaçmadım bugüne kadar. Tabii bunu söylememe rağmen, gidip insanlarla hiç konuşmak istemediğim, sırf bu yüzden "Selam" bile vermediğim çok zaman oldu. Bazen 'tambirpiç' olabiliyorum. Ama çoğu zaman uslu bir çocuğum. Bu ve bunun gibi örnekleri gayet rahatlıkla çoğaltabilirim.
Bazılarınız bunu karektersizliğe, bazı iyimser olanlarınız ise çok yönlülüğe yorsa da; ben bu iki düşünceye de pek aldırmadan, böyle yamru yumru, eciş bücüş olan hayatıma devam ediyorum işte.

| Olm, kestim lan!

| 'Her diziye bir Egeli!' diye kampanya mı var, Türk televizyonlarında? Anlamadım gitti.

| Dizi ve filmlerdeki "Alık ve düpedüz mal olan tiplerin, sonunda başarıya ve esas kıza kavuşmaları" olayı var ya hani (en son "Gelecekten Bir Gün" isimli filmde gördüm), hah işte o bildiğin, kurnaz insanlar tarafından, bu tip 'inek'lerin uyutulup, sağılması için düzenlenmiş bir komplo!
"Eheh, nası' olsa sonunda ben gazancam kie!" diye düşünedursun o embesiller; arkalarından yaklaşmakta olan, kocaman (genelde yaşça büyük kimselerde olur) hem de açılmış bir şemsiyenin farkında değiller.

| (Gerek ben, gerekse başkaları tarafından) Her zaman söylenmiştir; insan yaratıcılığını en fazla arttıran şey, can sıkıntısıdır.

| Olm. Lan!

| Telekinezi ne zaman icat edilecek? İnsanın, çok uykusu varken, yattığı yerden ışığı kapatabilmesi lazım çünkü ("Alkışlan kapatılan lambalar var kie!" demeyin, valla' kalbinizi kırarım).

| İcâd edemedi.

| ...ve evet, bu bayramda da, benim gibi yamru yumru adamların canı çok sıkılmıştı...

| Olm!..

Saplamalar

2010-08-10T21:48:00.000-07:00

Elinde bahçeden koparıldığı belli beş tane çiçek vardı. Bir pembe gül, üç karanfil ve tabii ki bir tane de kırmızı gül...

Sabırsızlıkla otobüsünün gelmesini bekliyordu. İçi içine sığmıyor, çiçekleri verdiğinde olabileceklerin hayallerini kuruyordu.

Kıvırcık kahverengi saçlarıyla güzel bir uyum oluşturan, koyu kahverengi gözlerinde, aklındaki 'düş'ünceleri belli eden

parlamalar görünüyordu. Hep iyimser hayallerdi bunlar. Hatta içlerinde, izlediği bir Yeşilçam filminde gördüğü koşup sarılmalı

olan bir tane vardı ki en çok umduğu sahne de buydu.

Sahne dedim değil mi? Bir anda hayatı bir tiyatro sahnesi veya bir film seti gibi görmeye başladık. "Dünya bir sahne

ve bizlerde onun oyuncuları/figüranlarıyız" gibi cümleler hayatımızın bir vazgeçilmezi, bir sosyal sorun anlatılırken

en çok kullanılan sözler haline geldi. İşin daha da garibi, biz ne kadar böyle bakarsak bakalım, hayatın gittikçe

daha sıradan daha hoşgörüsüz ve yazılı senaryolarla oynanan birkaç oyundan çok farklı olduğunu gördük. Ama gördükçe daha

da üstüne gittik bu sahne düşüncesinin.

Şaşkın dostumuz binmiş otobüsüne. Elindeki çiçeğin otobüsteki diğer kişiler üzerinde bıraktığı etkiden olsa gerek,

garip bakışlar eşliğinde oturacak bir yer arıyor. Bulamıyor tabii ki. Her zamanki yeri olan arka koltuk ile arka kapı

arasındaki boşluğa çöküyor yine. Hafif çömelik pozisyonda oturmasından ötürü okul pantolonundan önce çorabı sonra

da az kıllı bacağı görülüyor. Bu manzarayla biz karşılaşıyoruz. O ise bir film sahnesinin, hayata zorla ittirilmiş bir

klişesini tekrarlıyor; camdan uzaklara bakıp düşünmek.

Sıradan düşünceleri dramatize ederek ilgi çekmek isteyenlerin yegane mimiği, tek sığınağıdır bu eylem. Derdi

asla keder değildir "uzaklara bakıp düşünen insan". Birilerinin gelip "ne o daldın yine" gibi sözlerle oltaya atlamasını

için için ister. Eğer bu yemi yuttuysanız işiniz bitmiş demektir. Hemen sıralar size sözde keder bombalarını: "Herkes"

üstüme geliyor ve "bu kalabalığın içinde çok yalnızım" en büyük klişesidir uzağa bakıp düşünen"in. Halbuki ne kimsenin

üstüne gittiği vardır ne de yalnız olduğu. Tek amacı, kendi kafasında kurduğu tiyatroyla "izleyenleri" etkilemek,

paramparça etmektir, ki yalnızca kendini kandırır.

Yavaş yavaş ineceği durağa yaklaşırken, salakça bir sırıtış belirdi yüzünde. Büyük ihtimalle salgıladığı hormonlar

yüzünden kalbi de hızlanmaya başladı. Ama o "aşkına yaklaşma"nın verdiği hissiyata bağlıyor bu durumu. Yavaşça

kalkıyor yerinden (Hoşçakal az kıllı bacak). Camdaki yansımasından kendine çeki düzen vermeye çalışıyor şimdi. Kadir

İnanır'ın üç numaralı bakışını bir Jim Carey edasıyla taşıyor yüzünde. "Çok etkilenecek" diye mırıldandıktan hemen

sonra otobüsün sarsılması ve ağır çantasının etkisiyle yaşlı bir amcaya çarpıyor. "Pardon, özür dilerim, kusura bakmayın"

diye üç defa özür diledi adamdan. Sanırım şimdi de ufacık zihnindeki "kibarlık valfini" açmıştı.

Hayatta bazen kendimiz olmamamız gereken durumlar vardır. Birine hiç istemeden zarar vermek, veya bir kızı

tavlamak için kendini "kasmak" gibi insanı çıkmaza sokan durumlardır bunlar. İşte böyle durumlarda bizim minik

bilincimiz ne yapıyor? Değişik kişilik ve davranış şekilleri üretiyor tabii ki. Ve yeri, zamanı geldiğinde bunları ihtiyaca

göre kullanıyor. Misal, kendi arkadaş çevresinde argo konuşmaları hiç dilinden düşürmeyen bir insan, bir iş görüşmesine

gittiğinde "tam bir beyefendi" veya çok modern bir adam olabiliyor bir anda. Ya da ana kuzusu olarak tabir ettiğimiz

biri, bir sosyal ortamda "Asarım, keserim!" nidaları savuran bir "Cesuryürek"e dönüşebiliyor. Yani kısacası, hepimiz

birden çok kişiliği barındırıyoruz ama, çoklu kişilik bozukluğu görülenlerden tek farkımız, bu kişilikleri yararımıza

kullanabilmemiz. Tabii kendi benliğini kaybetmek ne kadar yarar sağlarsa.

İniyor otobüsten kıvırcık. Heyecanının kat ve kat arttığını on santimetre yakınına geldiğinizde duyabileceğiniz kalp

atışlarından anlayabilmek mümkün. Sokağın karşısında olan okuluna geçmek için ışıklarda bekliyor. Yanında onun gibi

kızlı erkekli (daha çok erkekli) bir öğrenci güruhu var. Tam o esnada görüyor, biricik aşkını. Yolun karşısında. Sanki

ondan tarafa dönüyor gibi. Evet evet! Yanında kendinden biraz daha çirkin iki tane kız arkadaşıyla (güzellik kontrastı)

konuşurken bir anda sağ tarafına döndü. Şu an kendini karizmatik sanıyor kahramanımız ancak, karşısındaki kızın

gördükleri şunlar: elinde koparıldığından beri su yüzü görmedikleri için pörsümeye başlamış üç-beş çiçek tutarak kendisine

mal gibi bakan sınıf arkadaşı Kemal ve onun kafasına hızla yaklaşmakta olan bir el...

"Ah! N'oluyo' lan!" diyerek hızla arkasına döndü. "Ne var lan şaka da mı yapamıy'caz Denyo!" diye bir karşılık geldi

esmer, düz saçlı arkadaşından. Tam bunu söylerken, kafasına vurduğu eli omzuna atmıştı çoktan. Kıvırcık Kemal (kısaca

KK diyeyim artık) 'in aklında ise tek bir düşünce vardı: "Bunu Seda gördü mü acaba? Çok rezil olmamışımdır umarım!"

Bunları düşünürken göz ucuyla biriciğine baktı, kikirdiyordu arkadaşlarıyla. "Eyvah kesin gördü!" diye bir düşünce geçti

aklından. Bunun üzerine kendi kendine sinirlenip sonunda patladı arkadaşına (onun da adı Mehmet olsun bari). "Ya olm kaç

kere dedim yapma şunu diye bak kız gördü amk!". "Gördüyse gördü çok da fifi!" dedi Mehmet de ve ekledi "O ne o elindeki

çiçekler. Vay goççum! Manitasyon olayları ha! Neyse, lan sınavda kopya vericen di' mi? Bak oğlum..."

Bu seferki saptamam kısa ve öz olacak: Hayat enerjimizi emip sömüren, görüldükleri yerde katledilmesi vacip olan bu

tip arkadaşlarınız varsa; gerekenlerin yapılmasını, sevgilerimle, rica ederim.

Mehmet böyle gerekli gereksiz bir sürü şey söyleyedursun, KK çoktan aramızdan ayrılıp, kendi kendine, çiçeği verirken

söyleyeceklerini, içinden prova etmeye başlamıştı. Bu arada ışıklardan karşıya geçmişler, okulun dış kapısına gelmişlerdi.

Ve birden şu soruyla irkildi KK: "Ne oğlum bu saçların hali!". Kafasını kaldırdı. Karşısında, şu her okulda, azami bir tane

bulunan bela hocalardan biri. Veya KK'nin okulundaki öğrencilerin çağırdığı adıyla: "Coğrafyacı".

Kel kafasının arka ve yanlarını saran saçları ile sigara içmekten ortası sararan bıyıklarının, kıl teli olarak yarısı siyah

yarısı beyaz olan ve yeşil gözleri çakmak çakmak bakan bu adamın, disiplin sağlamaktan başka bir amacı yoktu aslında.

Ama, mesleğini biraz seven adamın bu sözlerini ve bundan sonra yapacağı davranışları bizim kıvırcık, her öğrencinin okul

hayatı boyunca en az bir kere kullandığı o klasik cümleyle açıklayacaktı: "Olm Coğrafyacı bana taktı yhea!"

"Bak, bak artise bak! Ne o elindeki çiçekler! Gel bakiyim buraya. Ne bu hal! Saçlar da papaz gibi. Nası' alayım evladım

seni böyle okula? Git kestir saçını adam gibi öyle gel bakiyim.Almayacam bak yoksa..."

'Ama, hocam!' bile diyemedi KK. Hem ne diyebilirdi ki? Zaten, içinden prova almaktan iyice ambale olan zihni bu

sözlere bir karşılık veremedi. Gerisin geri, tek bildiği tıraş, amiyane tabirle, "eşşek tıraşı" olan, okulun yakınındaki berbere

doğru yürümeye başladı. Bu arada yolda da, Coğrafyacı'nın berberden komisyon aldığı gibi saçma bir fikir düştü aklına.

Sonrasında, bu fikri, arkadaşlarına bugün başından geçenleri anlatırken, bir espri olarak kullanmaya karar verdi. Sonra da

"Ucundan az'cık kestiririm saçımı, yine güzel görünür" diye düşündü (evet, 'beyin fırtınası' dediğimiz, az çok böyle bir şey).

Çoğu erkek öğrencinin, (sırf birilerini etkilemek için) gözü gibi baktığı saçları, işine yürekten bağlı öğretmenler yüzünden

berber çırağının kullandığı fırça ve faraş eşliğinde çöp tenekesini boylamıştır.

Berberden çıktı "Artık kıvırcık olmayan Kemal" (kısaca AKOK, da diyebililrim ama biraz kötü olur diye düşünüyorum).

"Of Alla'm iğrenç oldu ya! Tam da bugün olacak iş mi bu!" diye düşünüyordu; berber ile okul arasındaki arabaların

camlarında saçına bakarken. Okulun dış kapısına vardı. Tıraşını olup gelene kadar ilk ders çoktan bitmiş, öğrenciler

teneffüse çıkmışlardı. Saatine baktı. Dersin başlamasına daha vardı. Dış kapıdan içeri girdi. Gözleri Seda'yı arıyordu.

Kantinin yanındaki bir bankta, okula gelirken gördüğü arkadaşlarıyla oturuyordu. Kalbi tekrar, otobüsten indikten sonraki

ritmine döndü. Çiçeklere baktı. Biraz solmuşlardı ama yine de etkileneceğini düşünüyordu. Son bir kez tipini düzeltmek için

en yakınındaki pencerede kendine bir baktı. Bu arada içerideki öğretmenler de, "N'apıyo ki bu?" edasıyla Kemal'e (evet,

baktığı pencere öğretmenler odasınındı). Tekrar Seda'nın olduğu tarafa döndü arkadaşları gitmişti. Şimdi 'tam sırası'ydı ve

yola koyuldu.

+Me..merhaba Seda. N'aber?

-İyi ya! Senden?

+N'olsun işte! Yuvarlanıp gitmece... (Evet şimdi de biraz 'mal ama, kibar ve şirin' kimliğine bürünmüştü).

-O çiçekler...

+Al! Senin için! Ko..konuşmak istiyorum senle.

-Sağ ol ya. Ne konuşucan?

+İşte, sen. Ben... Yani ikimiz. Uhm...Şey. Yani sen ve ben birlikte...

-Efendim?! Anlamadım?

+Yani şey diyorum. Çı...çıkar mısın benimle? (Güm!)

- (Alaycı bir şekilde gülerek) Hmm. Ya! Öncelikle teşekkür ederim. Bak! İyi çocuksun Çiçekler de güzel... ama...

Burada keselim. Nasıl sonuçlandığını az çok tahmin etmişsinizdir zaten.

_______0_______

Ekim 2008'de başladığım hikayeyi bir yere kadar yazıp sonrasında unuttum. Bir kaç ay önce tekrar buldum. Anca bitti.

Frik Şov: Bir Doğum Gününe Ait Bir Kaç Anı

2010-07-08T11:20:00.000-07:00

Her şey birilerinin "23 Aralık Emre abinin doğum günü" demesiyle başladı

Hayatında bir şekilde bulunduğum, kendimi tanıttığım ve tanımaktan büyük keyif aldığım bu güzide insanın doğum gününü kutlayacaktık. Gerçi şu aralar doğum günü yapmaktan, tebrik etmekten ve gelen doğum günü tebriklerini kabul etmekten kafam ve cüzdanım birazcık cacığa dönmüş olsa da 'güzel bir kutlama yapılır' diye tahmin yürüttüm. İyi de geçti ama o gün beni kanser eden bir kaç şeyi yazmazsam, bir iki gün boyunca bunları düşünür, düşünür sonra kendi kendime delirerek unuturdum ve başka kimse de bilmezdi herhalde diyerekten yazıyorum bunları (Bu arada " 'ama' sözcüğünden önceki cümleleri kâle almayan" Hıncal 'Kılcal' Uluç abime katılmadığımı söyleyerek buradan selam göndermeyi kendime bir borç bilirim

...ne güzel toplanmış, nefis yemeklerimizi yiyip sohbetimizi ederken, tam arkamızdaki masadan, diyaframdan geldiği çok belli tiyatral bir ses geldi. Aynen bir salağa anlatır gibi Homeros'un Odessa destanından bahsetiyordu. İlk başta ne yaptığını anlayamadığım bu adam daha sonra, kıl edici ses tonuyla(taklidi için sayın Emir Akıncıoğlu'na başvurunuz), bu "öyküyü" nasıl senaryolaştırıp sahneye nasıl koyduklarını anlatıyordu. Yok işte dış sesleri burdan almışlar, yok dekor olarak sadece oyuncular varmış da bilmem ne! Allah allah kime anlatıyor acaba diye şöyle kısaca arkamı döndüğümde, alımlı bir kadın gördüm karşısında. Adama gelince; iki elini avuç içlerini birbirine bakacak şekilde birleştirip iki bacağının arasına koymuş kambur bir şekilde oturuyordu. Kahverengi saçları uzundu ve çoğu kırlaşmış bir top sakalı vardı. Biraz ezik bir görüntüsü vardı ama anlattığı şeyden çok önemliymiş gibi bahsediyordu. Resmen,kaç sene yaptığını bilmediğim (muhtemelen 3-5 senedir), tiyatroyu kullanarak 'ekmeğini yemeye' çalışıyordu. Ve üstelik sanırım biraz işe de yarıyorlardı. Neyse diyip önüme döndüm.

Bizim sohbetimiz sırasında oluşan yine kısa bir sessizlik anında yine duydum 'Bay Diyafram'ın gıcık sesini. Bu sefer konu 'bir transeksüeli nasıl başarıyla oynadığıydı'. Ne oldum delisi bu ucubik yaratık, hastalıklı bir narsistlikle kendini övüp duruyordu. Yeterince övüp kendini büyültürse, karşısındakini bir lokmada yiyebileceğini mi düşünüyordu bilinmez, durmak bilmiyordu.

Daha sonra konu kadın ve erkek ilişkilerine geldi. Bay Diyafram saçma bir şekilde beni de kendine bağlamıştı. Masamızdaki muhabbete dikkatimi veremiyordum. İşte aldattığı hatunlardan ve sevgililik kurumundan ,"ben bu işleri yıllar önce çözdüm,hocu" kafasıyla, bahsediyordu. Arkamdaki durumun ne olduğunu görmek için tekrar döndüm...

...şöyle kısa bir süre adama baktıktan sonra, masada duran, birinin üstünde tiramisu artıkları diğerinin kesici tarafında birazcık yağ lekesi bulunan iki bıçağı kaptım. Aynen bir "V" edasıyla parmaklarımda sallamaya başladım. Bu arada adama doğru yaklaşıyordum. Yeterince yaklaştığıma kanaat getirince bıçakları elimde sabitledim ve tek hamlede, bir bıçağı boğazına diğerini kalbine sapladım...

Sonra "hah!" diyip önüme döndüm. Bu arada Bay Diyafram, konu nasıl geldiyse "Lego"lardan bahsediyordu. Daha sonra mükemmel şovunu muhteşem bir "Avrupa Birliği projesi" konuşmasıyla noktaladı. Kalkıp giderken kendisini "bu neydi ya!" sesleriyle uğurladık.

Sonrasında pek önemli bir şey olmadı. O gün yaşadığım 'ucube gösterisi'ne katılmaya çalışan bir adet duvara yapışan ve döne döne inen yapışkan oyuncak bir de "Can kırıkları" şarkısının klibinde adeta yüzüne ışık inen (evet, nur değil ışık) bir canavara dönmüş Şebnem Ferah var idi. Ta ki otobüse binene kadar.

İzmir belediyesinin yeni aldığı kırmızı otobüslerde ön taraftaki, birbirine bakan dörtlü koltukların hemen arkasında oturuyordum. Önümde iki tane kız tam onların karşısında da üst üste yığılmış iki defter bir battaniye ve bir termos durmaktaydı. Kızlar o koltuklara oturmak isteyenleri "dolu" diyerek engelliyorlardı. Nedenini anlamadım ve dergimi çıkarıp okumaya başladım.
Bir süre sonra kulaklığımda çalan müziği yarıp geçerek duyduğum şu soruyla irkildim: "Dünyanın en uzun nehri hangisidir?". Kafamı kaldırıp baktığımda, eşya yığınının yanına cam kenarına kafasının sadece ortası kel, etrafında ise kısa gri saçlar bulunan bir teyze gördüm. Üzerine yün içlik, altına da pijama altlığı giymiş yaşlı kadının ellerinde, sanki sobayla uğraşırken yanmış gibi görünen hafif yanık izleri vardı. Yanakları ve burnu ise kızarmıştı. Soruyu kızlara o sormuştu ve cevabını bekliyordu. Kızlar tereddüt ederek "Nil" dediler. Kadın "hayır hayır hayır ! Doğru cevap Missisipi olucaktı" dedi ve bir soru daha sordu;"dünyanın en büyük 'tepesi' hangisidir?". Kızlar bunu da bilemediler. Pek saygıdeğer hanfendi en sonunda coşup 1888 yılında ne olduğunu sorup kızlar yine bilemeyince, mükemmel bir tespitte bulundu: "Ya çocuklar ben ilkokul mezunuyum sizlerse üniversite okuyorsunuz. Görün işte!.." daha başka şeyler de söyleyecekti belki ama...

ben ayağa kalkıp; "Ne alakası var teyze şimdi bunun üniversite okumakla. Yaşından utan bir de kafan güzel ahkam kesiyosun kızlara" diye çemkirmeye başladım.Önce karşılık vermeye çalıştı, ancak ben devam edince kadın sustu. Bir sonraki durakta da indi zaten.

...başı önüne düştü ve uyumaya başladı. Ben "Oh be!" diyip tam dergime geri dönmüştüm ki, Bayan Missisipi güzellik uykusundan uyanıp, abartı bir vurgu katarak ve avaz avaz bağırarak, Atatürk'ü bol bol öven ilkokul şiirleri okumaya başladı. Sonra bu şiirler, kral tv'de yayınlanan şarkılara benzeyen, tamamen atasözleri, sokak jargonu ve deyimlerden oluşan şiirlere(ki kendisi yazdığını iddia etti) dönüştü. Oradan meyhane şarkılarına geçen Bayan Missisipi, finali ise içinde çok fazla Muhammed ve Allah geçen ilahiler eşliğinde yaptı. O esnada kulaklığında Tool'un "The Pot" şarkısı çalan ben,adeta bir hipnozdan uyanırcasına kendime geldim. Çalan şarkıyı Missisipi'ye armağan edip bir an önce otobüsten indim.

Acele edip iki durak önce inmişim. Ama en azından bu şovlar bitmişti artık. Mp3 çalarımın sesini biraz açıp, hızlı adımlarla evimin yolunu tuttum

____O____

24 Aralık 2009 Perşembe, 02:26

...

2010-07-05T11:19:00.000-07:00

Artık çağrışamıyorum!
Anlayabiliyor musun?

Dualarım kabul oldu,

Durmasını söylemiştim zihnime,

Gelmiyor artık aklıma hiç bir düşünce.

Işığım söndü.

Gölgeler içinde kalıyorum.

Önce renkler kayboluyor;
Zifir geliyor ardından.

Başım dönüyor.
Alın dualarımı,

Geri verin düşlerimi bana!

Yok; ama"Alış" diyorsunuz siz,

Bu fena karanlığa.

Bir mum ışığı gibi

Küçücük bir parıltı için bile

Neler vermem ki!

Yazmak, anlatmak istiyorum
Aklımdaki girdapları.
Bu kadar susmak fazla.

Neler oldu ki şimdi bana?

İhtiyatsızlık ettim,
Hiç düşünmezsem kurtulurum dedim,
Bir damlacık iç huzuru istedim.

Tüm perilerimi çağırıp.

"Söndürün, yaratıcı ışığımı" dedim

Ama böyle olacağını bilemedim.

Boş kafama ağrılar saplanıyor şimdi.

Anlatamadıkça birikiyor
Doluyorum.

Zevk, neşe, tutku ama bir tutam da acı..
Bir tufan yeri gibi beynim.
Bu gülünç durumumdan kurtulup

Işığımı geri alabileceğim,
Bir yer var mı bildiğin?

Özür...

2010-06-24T17:12:00.001-07:00

Uzun zamandır bi' şey yazmıyorum. Farkındayım. Aklımda milyon tane fikir, anı ve hayal var. Ancak bir tanesini bile dökemiyorum kağıda. Biraz sınavlardan ötürü biraz da kişisel sebeplerden. Büyük ihtimalle de cumartesi'den sonra da yokum (ailece tatile gitme şeysi. Her sene aynı sıkıcı terane). Ama dönünce telafi ederim (Yani en azından öyle umuyorum. Geçmem gereken üç tane bütünlemem var zira).

Neyse bir özür dileyeyim dedim. Hem sizden, hem de yazacaklarımdan.

Kendinize iyi davranın.

Anlamsız

2010-06-16T12:37:00.001-07:00

Beton kafalar.
Kemerli bir burun.
Nahoş gibi bir durum.

Kızıla aşık ol;
Güzeli sev
Ve sadece kalbini okşa.

Yeşil bir denizde,
Su altında çok kalarak boğulan
Karabataklar gibi de ol;
Kadehte oluşan buğunun,
Bardak altlığını okşaması gibi de...

Her şeyi gör.
Her daim sev.
Ama kimseye
Tek kelime dahi söyle(ye)me.

Hayalle Gerçek Arasında

2010-06-11T07:58:00.000-07:00

Ah sevgili karıcığım! Çamurla kirlenmiş elimdeki siyah beyaz resmin, beni şu bok çukurunda, ayakta tutan yegane şey. Sırtına kadar inen koyu kestane saçlarına dokunmayı nasıl özledim bir bilsen. Ayrıca ne de güzel kokardın. Şeftali gibi. Geçen gün bir meyve bahçesinin yanından geçtik ve tabii ki sen geldin yine aklıma.
Şu fotoğrafta gözlerin gri görünüyor ama, ben onların içimi ısıtan ela parıltılarını hiç unutmadım. Gözümü her kapattığımda şimşek misali beliriyorlar zihnimde. Tekrar görebilecek miyim onları bilmiyorum. Ama beni delirmekten ya da çabalamayı bırakmaktan alıkoyan; mükemmel gözlerine bakıp, fotoğrafta mermer beyazı gibi görünen, ama her dokunuşumla aşkla ürperen o sımsıcak tenine yeniden dokunabileceğimin ümidi.

Ah sevdiceğim! Şu an, sana beni beklemen için verdirdiğim sözden çok pişmanım.Yanlış anlama, sadece senin mutluluğunu düşündüğümden. Bu zor zamanlar öğretti bana birini özlemenin ve kavuşacağı günü beklemenin, dünyanın en zor işi olduğunu. Araf gibi. Orada beni beklediğini biliyor ve bu durumdan mutlu oluyorum. Ancak an itibariyle yanında olamamak... Acıların en büyüğü. Katlanması zor. Neler hissettiğini en iyi ben anlıyorum ve bu durum bizi fiziken olmasa da ruhen daha da yakınlaştırıyor.
Gör bak, iki üç haftaya kalmaz yanında olacağım. Yine evimizin yakınındaki o gölün kenarında piknikler yapacağız. Ne diyeceğim: Beyaz puantiyeli kırmızı elbiseni ben geldiğimde giymen için hazır tut e mi! Gerçi bunu hatırlatmama gerek yok. Sen neler yapacağını çoktan düşünmüşsündür. Yine çilekli turtalarından yaparsın kesin. Pişirip soğuması için cam kenarına bıraktığında nasıl da toplanırdı mahallenin çocukları. Sen de kıyamaz verirdin hepsine birer dilim. Şu an bile o turtaların kokusunu alıyorum diyebilirim. Seninle ilgili her şey gibi onun da özlemi içerisindeyim.

Elimde hala resmin. Kaç saattir böyle oturuyorum bilmiyorum. Uyumak çok zor burada, bu patlama sesleriyle. O yüzden çoğumuz ruh gibi dolaşıyoruz ortalıkta. Böyle düş molaları rahatlatıyor sadece. Yine de kendimi şanslı sayıyorum.
Ama keşke şu an yanında olabilseydim. Veya en azından elimde şu kırılasıca, tekleyen tüfek yerine bir kağıt ve bir kalemim olsaydı da, bu düşüncelerim bir yerde bir şekilde karşına çıkabilme ihtimaline erişseydi.

Hayır, hayır! Zihnimi tekrar gerçekliğe döndürmeyi başardım. Bravo bana. Geri de dönemem artık. Kafamın üzerinden vızıldayarak geçen mermiler, patlayan bombalar ve inleyen askerlerin sesleriyle sarılıyken, tekrar bir gündüz düşü görebilmemin imkanı yok. Neyse, buraya kadarmış. Şimdi 'Adam olma' zamanı. Şu fotoğrafı da kaldırayım artık.
Siperdeyim. Daha üç gün önce kazmıştık burayı ve o günden beri bir adım ilerleyemedik. Sırtım, siperin, çatışmaların devam ettiği güney tarafındaki duvarına dayalı vaziyette oturuyorum. Biri yaralanırsa görevimi yapmak için çıkacağım yerimden. Yok ama, daha birilerinin yaralanmasını dileyecek kadar kafayı bozmadım.
Ve beklediğim haber çok geçmeden, gayet toy bir er tarafından getiriliyor. Yüz metre önümüzdeki sipere top mermisi düşmüş. Düşman da arayı abluka altına aldığı için ulaşabilecek en yakın grup biziz. Havaya bakıyorum. Akşamüzeri. Normalde deniz rengi olması gereken gökyüzü, eşimin fotoğrafı gibi gri ve tonlarına boyanmış. Bu arada görev emrini getiren er tekrar gelip hazırlıkların tamamlandığını söyledi. On kişilik bir ekip halinde gidecektik. Ben dahil iki sıhhiyeci. Bir telsiz subayı ve iki yardımcısı. Beş tane de bizi korumak için asker. En rütbelileri ben olduğum için beni bekliyorlar. Karşılıklı uçuşan mermilerin azalmasını beklemek çocukça bir umut olacağından derhal siperden atlamak için gereken emri veriyorum.

Alana bakıyorum siperden atlamadan önce. Savaşın rengi; gri... Her yer. Eskiden yeşil olması gereken bir ovadayız. Sanırım. Ama o kadar uzun süredir devam ediyor olmalı ki bu vahşet, topraklarının hep gri olduğu düşüncesi aklıma daha çok yatıyor şu anda. Koşmaya başlamadan önce, hedefimiz olan noktaya da dikkatlice bakıyorum. Yüz metreden daha uzakta. Hah! Kandırarak moral verme çabaları. Aman ne güzel! Koyu bir duman yükseliyor baktığım siperden. Bu arada ekibim koşmaya başlamış bile. Ben de bacaklarımı ısıtsam iyi olacak.
On adam, birbirimizden çok da uzak olmayacak şekilde koşmaya başlıyoruz. Bu arada tüfek mermileri geçiyor her yanımızdan. Ekibimden kayıp verdik mi bilemiyorum. Yirmi metre ötemde bir havan mermisi patlayınca bunları bile düşünecek zamanım olmadığını anlıyorum.

Top mermisi isabet etmiş sipere sadece dört kişi varabiliyoruz. İyi ki telsizi kurtarabilmişiz. Diğerleri yardım isterken ben vakit kaybetmeden yaralılarla ilgilenmeye başlıyorum.

Destek göndereceklerini duyuyorum üçüncü yaralımın başına gittiğimde. Acılar içinde kıvranıyor zavallı. Vücudunun sol tarafı yanmış ve feci bir şekilde yaralanmış. Sağ kol, bacak ve yüzün sağ tarafı... Yok. Bu yaralarla nasıl hayatta kaldığını anlamak zor. Bir sakinleştirici yapıp başımı kaldırıyorum. Yirmi kadar daha yaralı... Yardım bekleyen çaresiz bakışlar...Üstleri başları çamur ve kan içinde. Bari acılarını dindirmekte başarılı olayım.
Hemen birinin yanına çöküyorum. karnında ufak bir şarapnel yarası. Kurtarılabi... Ha! O da ne? Bir şey düştü. Aman neyse işime bakmalıyım. Çantamdan malzemeleri çıkarmak için hastanın bulunmadığı, sağ tarafıma dönüyorum ve hemen çantanın bir metre yakınında görüyorum avuçiçi kadar, metalden ölümümü.

Bomba. Gerçekliğin ağır balyozu iniyor zihnime. Acı çektirici saf gerçeklik. Önümde duruyor. Dua etmekten başka yapacak bir şeyim yok. O da patlamaya ne kadar süre kaldıysa o kadar olacak artık.
Sonra bir an için gerçeklikten sıyrılıp, sevdalandığım çiçeği, biricik aşkımı düşünmeye başlıyorum. O, beni ikimizin yuvasında bekliyor. Belki akşam yemeği yiyordur, duvardaki resmimize bakarken. Acaba bana neler olduğunu öğrenince nasıl tepki verecek? Umarım bakınca titrediğim o gözlerden çok yaş akmaz.

Önümde ölümüme neden olacak metal parçası... Zihnimde ise sevgilimin kokusu, güzelliği, anıları, her şeyi... Bekliyorum.

Hayalle gerçek arasında kalakalıyorum.

Ay Sonu

2010-05-31T10:02:00.000-07:00

Bir çocuk vardı eskiden. Canı sıkkınken, aklı bulanıkken veya dalgın iken eline geçirdiği kağıtlardan uçaklar ve gemiler yapardı. Şimdi büyüdü o velet. Kağıttan oyuncakların katlarını tek tek açtı. Aldı eline kalemi yazmaya başladı.
_____

Havadayım. Bir ayağım iskele babasından yeni ayrılmış. Diğer bacağımın vapura değmesine daha bir kaç metre var. Yetişebilecek miyim? Aklıma felaket senaryoları geliyor; ya düşüp bacağım sıkışırsa. Ya tamamen belimden, vapur ile iskelenin arasında kalıp, ama sonrasında boğulup ölmekten kurtulup, hayatımı tekerlekli sandalye veya yatağa bağımlı olarak geçirirsem.

Korkunç.

Bu tür düşünceler aklımdan geçerken hala havadayım. Bir ya da iki santim ilerlemişim anca. Aşağıya bakıyorum. Köpüren sular ürkütüyor beni. Varabileceğim?.. Hala şüpheli.

Sahi niye koşuyordum ki bu vapura. Tek olayı su üstünde önceden belirlenmiş bir güzergahı izlemek olan bir makineye binmemi, bu kadar elzem hale getiren olay neydi?

Aslında tek amacım insanlara bir şeyler gösterebilmekti. Göremediklerini göstermek, zihnimde biriken duygu kırıntılarını paylaşmak... Tek başıma yapabileceğimi sanıyorum her şeyi. Ama tepki lazım. Dışarıdan gelen, fikri besleyip büyüten eleştiri... Atladım o yüzden ben de. Amacıma ulaşmam için karşıya geçmem lazım.

Arkama bakmak istiyorum. Ne düşünüyorlar acaba? İskele babasından tam ayrılmadan önce bir kaç "A!" lama ve bir iki tane de "Hih!" duydum. Ancak aldığım tepkiler arasında en güzeli beni alkışlayan ve beğendiğini söyleyen bir amcaya aitti. Böyle -iyi kötü- tepki almak güzel.
Farkındalık yarattığımın göstergesi.

Düşünceler, rüzgarda uçuşan karahindiba tohumları gibi dağılıyor zihnimden. Hala havadayım. Becerebilecek miyim bakalım, amacıma ulaştıracak tahta zemine ayağımı basmayı?

_____

Üzerlerinde kat izi olan kağıtlarını aldı. En sevdiklerine göstermek için can atıyordu yazdıklarını. Annesi geldi aklına. Evet, annesi, belki tarafsızlıktan uzaklaşabilirdi, ancak zeki bir kadındı ve ona güveniyordu. Koştu yanına gösterdi yazılarını ve coşkuyla şunları söyledi:
Becerebiliyor muyum yazmayı?

11.03.2010 | 01:02

2010-05-27T20:55:00.000-07:00

365

x 5

1825

Beş sene olmuş bir şeyler zırvalama dürtüsünün gelmeye başlamasından beri. Beş koca sene. Bin sekiz yüz yirmi beş gün. Dile kolay (ne kadar kolpacı bir insan evladı olduğumu sayfanın üst köşesine baktığınızda 'şıp' diye anlayabilirsiniz. Bildiğin alt alta yazıp çarpma yapmışım. Pii!.).
Artık itiraf etmenin zamanı geldi sanırım, yazmaya nasıl başladığımı. Gerçi aranızda dikkatli olan bazı kimseler çoktan anlamış ve okumayı kesmiştir. Lakin ne mal olduğumu anlayıp da hala okumaya devam eden varsa, Allah onların tepesinden baksın diyorum. Oğlum, dingil misiniz lan siz? Yapacak daha iyi işiniz yok mu?
Bir 'su dökmeye' kadar gidip geleyim. Döndüğümde hala burada olursanız façanızı bozarım çok pis!

Hala buradasınız demek. İyi vallahi benden günah gitti. (Ben veya siz) ölünceye kadar dinleyeceksiniz, okuyacaksınız beni. Hiç söylemedi demeyin.

Hey Allahım! Size ayar kayacağım diye ne anlattığımı unuttum.
Heh, zırvalamaya nasıl başladığımı anlatacaktım. Gerçi bu yazı da iyiden iyiye "Azz sonraa" diyen magazin programları gibi oldu. Lafı dolandırdıkça dolandırıyorum. E ama siz kaşındınız. Böyle yapacağımı bilmiyordunuz sanki.

İtiraf ediyorum ki, bu yazı uğraşına "elimde bir sanat uğraşısı olsun, kızlar duygusal ve sanatçı kişilikteki erkeklere bayılır" gibi gayet ergen bir düşünceyle başladım. Bunu bu kadar açık ve net bir şekilde söyleyebiliyorum. Çünkü bu yaşa (ne varsa artık yaşımda!) geldim ve artık kendime yalan söyleyecek değilim.
Evet yeterince ciddi olduğumuza göre bu kanaldan devam etsek iyi olacak gibi ne dersiniz? Biri demişti "Kendimizle dalga geçmeye başlamak en büyük niteliklerden biri" diye. Tam olarak bunu demese de bunun gibi laflar işte...

Halt etmiş bence! Kendi kendimin (affedersiniz) taşak oğlanı oldum be! Dalga geçeceğim diye diye özgüvenimi ve kendime olan saygımı dibe çekmeyi başardım. Bravo!

Daha önce defalarca kere söylememe rağmen yine söylüyorum. Bu deftere , bu defter (Heh, günlük yazdığın eski ajanda 'defter' diyince edebi oldu, öyle mi?) bulunsun okunsun, hatta edebiyat çevrelerinin (kimse artık onlar?) eline geçsin ve ben, ünlü bir yazar olayım, herkes tarafından okunayım diye, zırvalamaya devam ediyorum. Ama durun; elbet bir 'baş yapıt' yazacağım ve bunu yaptığım vakit hepinizin yüzüne, ağzımın sadece sağ taraf kaslarını kullanarak, yılık bir şekilde gülüp, dalga geçeceğim. O gün elbet gelecek, bekliyorum...

Yamı yumru adamımızın bu yazıyı yazdıktan sonra çok uykusu gelmişti. Defterini yatağının üstünde unutarak uykuya daldı. Kendisi 'deli yatar' bir insan olduğu için defteri yatakta dönme-debelenmelerinin etkisiyle, yatağının duvar kenarından aşağıya düştü.
Gel zaman, git zaman kahramanımıza ara ara yazma isteği geldi. Defterini hep koyduğu kitaplığında bulamayınca, önce cep telefonuna yazmaya başladı. Ama elim bir kaza sonucu (çok içtiği bir gece telefonunun üstüne kusması) telefonu temelli bozulunca 'zırvalamaktan' biraz daha soğudu.
Zaman geçtikçe; yazmaya ilk başladığında ilham perisi, "bir şey geliyor" (gelen şey) dediği zırvalama dürtüsü, artık küçük zihnine uğramaz olmuştu.

Bu arada üniversiteden mezun oldu. Askere gitti, geldi. İş aramaktaydı, annesi "Oğlum gel şu odanı bir topla, eski ne varsa at!" dediğinde. Söz dinleyen bir çocuk olduğu için hemen işe koyuldu ve toparlamaya başladı.
Yatağın altına baktığında, eskiden okuduğu mizah dergilerini gördü. Bir de kahverengi, deri kaplı eski püskü bir ajanda. Önce dergilere baktı. Zamanında en sevdiği yazar ve çizerler artık keyif vermiyorlardı ona. "Hıh! Bunlara mı gülüyormuşum? Ne kadar çocukça!" diye geçirdi içinden. Sıra ajandaya geldi. Şöyle bir iki evirdi çevirdi. Ortasıyla sonu arasında birkaç sayfaya baktı. "Aman! Kullanılmaz bu atayım gitsin." diye mırıldandı. Ajandayı dergilerle birlikte siyah bir torbaya koyarken, kağıt çöpü olduğunu gören babası, "Kapıcıya ver onları, o halleder" dedi. Torbayı, Kapıcı Rüstem Efendi'ye verirken soğuk bir "Günaydın" dedi sadece, çocukluğundan beri tanıdığı adama...

Birkaç ay sonra, bir sabah, her zamanki gibi erken kalkan Rüstem, kalkıp giyindi ve kapıcı dairesinden çıkarak kazan dairesinin yolunu tuttu. İçeri girdi. Küreğini aldı. Kalorifer kazanını tutuşturmak için biraz kağıt gerekliydi. Torbaya küreği daldırdı. Yıllardır bu işi yaptığı için bütün her şeyi emektar küreğiyle zorlanmadan halledebiliyordu. Küreği siyah bir kağıt torbasına daldırdığında, önce kağıttan farklı bir şeye çarptı kürek. Biraz oynattıktan sonra bir tomar kağıdı alıp kazana attı. Ardından biraz kömür ve odun. Yine kürekle. Kibriti çaktı. Kazana attı. Sarı, turuncu ve kırmızı alevler içeride yükselirken kötü bir koku sardı kazan dairesini. Sanki bir çeşit deri yanıyordu.
______________________o______________________

-Korkma defter, korkma! Seni yakacak değilim.

11.03.2010 02:33

Mektubumsu

2010-05-27T02:31:00.000-07:00

Gerekli olan iki şeyi aldım. Kalemim ve kağıdım da hazır. Sanırım başlayabilirim artık.
Nbr??
Ha, bu soruyu sormak aslında biraz gereksiz gibi göründü gözüme şimdi. Hepinizin gayet ii bir biçimde idare ettiğini gördükçe merakım daha da artıyor. Gerçekten, nasıl beceriyorsunuz, bu kadar sırrınız, başkaları üzülmesin diye sakladığınız duygularınız ve hisleriniz varken, böyle rahat ve mutluymuş gibi davranabilmeyi. Tamam ben de uzun süredir bunu sürdürebildiğimi düşünüyorum ama delirme noktasına artık geldiğimi de kabul ediyorum yani.
Bunları söyledim diye sakın ha, yok "Herkes çok sahte" yok "dünya maskeler takan oyuncuların sahnesi" gibi saçma ve klişe laflar söyleyeceğimi sanmayın. Merak ediyorum sadece. İçim içim yiyor yahu, siz nasıl belli etmiyorsunuz gerçek his ve düşüncelerinizi. Ha bende bir anormallik varsa söyleyin bileyim.
Belki spontan yalan söylemeye sizin kadar alışkın olmadığımdandır. Küçüklüğümden beri babamın "Adam bile öldürsen doğruyu söyleyeceksin" telkinleriyle büyüdüğümden veya çocukluğumda oynadığım ışığın koruyucusu, saf iyi süper kahraman oyunumun üstüme yapışmasındandır. Gerçi oyun ve küçüklüğüm dedim de akılma geldi; büyümenin getirdiği yüklerden biri de bu galiba. E ama isyan ederim ki ben buna! Yüklene yüklene Atlas gibi olduk sonunda.

Saklamaya ve saklarken delirmenin kıyısna varmaya -ki esas konumuz da buydu aslında- dönecek olursak, hiç boşuna ümitlenmeyin, patadanak asla söylemem (ha, belki ima ederim, o ayrı.) sizlerden gizlediklerimi. Aslında inceden inceye başarıyormuşum galiba ya, ne dersiniz ?
İki ucu da pis ve kokulu, iğrenç gaytaya bulanmış çubuğun hikayesini hepiniz bilirsiniz değil mi? Heh, nefret ediyorum işte ben ondan. "Ne oldu niye bu garezin o zavallı çubuğa?" diye soracak olursanız, şu anki durumumun tamamen bu hikayeden ibaret olduğunu der ve bir iki saniye dururum...(Durmam bitmektedir burada). Hayır, kargalarla kılavuzluk hakkında bir mevzuyu da hiç görüşmedik ama ne oldu benim zavallı çubuğuma onu anlamadım (böyle söyleyince biraz şey oldu ama neyse artık, benim lügatımda, yazılan yazılmıştır).
Çok alaycı oldu sanırım bu mektup. Biraz ciddileşmenin zamanı geldi. Daha yapılacak bir iş im daha var ve gece tükenmeye başladı bile.

Sanıyorum benim sorunum istediğimi tam anlamıyla elde edememekten kaynaklanıyor. Ne istediysem tam olmadı bugüne kadar. Ya bir değişiği ama benzeri, ya birazcık eksiği oldu. Şey var bir de , bu bana mı özel tam kestiremedim ama, istemediğim bir olay (yer, kişi veya herhangi bir maddi ve manevi istek duyulabilecek her şeyi akılınıza getirmenizi istiyorum. Ya da yapmayın böyle bir şey dümdüz okuyun, orası size kalmış), aklımın ucundan bile geçmeyen bir olgu geliyor başıma ve ben onun güzel olduğunu anlayıp, dayanılmaz bir istek duymaya başladığımda, o elimden kayıp gidiyor ve isteyip de elde edemediklerim tablomda (var böyle bir şey) harika bir yere kavuşuyor.
Tam şu anda "Bre deyyus, sen kararsız ve istikrarsız bir dingilsen biz ne yapalım, yeter artık başımızı şişirdiğin" diye bana çemkirirseniz, size yüzde yüz hak veririm. Ama dahasını da eklerim. İşte şu an içinde bulunduğum majör (ne???) sıkıntı da basiretsizliğimin sonucu oluşan böyle bir olaydan ötürü başımı, kalbimi ve ruhumu ağrıtmaktadır.

Uykusuzluktan iyice bebek poposu gibi olan zihnim, nereden devam etmesi gerektiğini tam kestiremiyor şu anda...

İyice çıldırdım galiba. Halüsinasyonlar görmeye başladım. Böyle dedeli, hayaletli, bir anda kaçmalı filan.

Sabrınızı zorluyorum, evet bildiniz. Büyük ödül olarak benden daha çok zırvalık okuyacaksınız şimdi. Ancak bu yazdıklarım bir kişiye ulaşsa o da kafi.
Böyleyken böyle hacılarım ve hacılarımın, ana, bacı ve kızları. Bu merakım, belki biraz naifliğim, bazen, sonrasında kafamı duvarlara vurduracak kadar düşüncesiz hareketlerde bulunmalarım, azıcık zevzek ve bir tutam patavatsızlığım yüzünden bu duyguduruma geldim. Yapımda ve yayında emeği geçen herkesin (ki ben ve kendim oluyorum) Allah belasını versin. Teraziye tıklamayı da sakın unutmayın e mi kuzucuklarım (kuzu şişlerim). Emeğe sayıgıyı katiyyen ihmal etmiyoruz.

-Ve mektup büyük klişelerle devam eder-. Dayanamıyorum artık anlayacağınız. Hepinizi karşıma çekip gerçek hislerimi, haykırmak değil de (çok kaba kaçar çünkü), söylemek istiyorum -Ve klişe burda biter-. Ha bunları yapacak mıyım? Tabii ki de hayır. Herkesin bildiği, genel geçer cümleleri sıralayan, fikri az lafı bol herkesin yaptığını yaparım anca, yazıda delikanlılık, ki dikkatli olanlarınız bunun nasıl yapıldığının şıp diye anlamışlardır. Anlayamayanlara (olabilir, insanlık hali) özet geçeyim; "Çok laf hiç iş"

Gecenin sonuna geldik. Ooo sabah olmuş. Yine geç kaldım. Bu saatten sonra hayatta yapamam o işi. Şu iskemleyi ve ipi kaldırıyım şimdilik. Belki başka sefere...

Kızıl Deniz

2010-05-22T04:00:00.000-07:00

Deniz bu gece kızıl yine.
Almış rengini
Geceyi aydınlatan güneşten.
Boyamış kendini ışıkların en yücesine.

Deniz bu gece kızıl yine.
Almış rengini

Yaşamın kaynağı,
Veya acıların tesellisi olması için
İçimize akıttığımız
Kandan.

Deniz bu gece kızıl yine.
İçmiş al, ruhları birer birer ısıtan meyden.
Ve sarhoş olmuş
Dans ediyor,
Bir rakkasenin görülmemiş kıvraklığı ile.

Deniz bu gece ışıl ışıl yine.
Atmış üstündeki kederi benim aksime.
Giymiş kor gibi kırmızıları.
Elinde kan kırmızı şarap.
Dudaklarında ve gözlerinde
En harika güllerin kızıllığı...

Deniz bu gece güzel yine.

Silah Zoruyla Yazılan Şiir

2010-05-14T16:56:00.000-07:00

Delirdim galiba.
Pek de aklı başında sayılmazdım aslında.
Neden dönüyor bu dünya
Ben ölesiye duruyorken?
Durgunluğumuza inat mıdır yoksa
Bu kadar sevgi ve çaba?

As gönlümün ince telini
Çal umut rüzgarıyla.
Dinsin aklımın çığlığı,
Bassın kalbim yaygarayı.
Yeter ki; Kararsın içimin sancısı.

Yo! Pişman değilim kaderden.
İnsan değil midir zaten insana küstüren?
Ya dünya mıdır
Başımızı dindiren;
Unutturan durgunluğu?

Saçmalık, düpedüz saçmalık!
Sırf durduğu için
İnsanın kaybolması.

Sarsı

2010-05-12T11:07:00.000-07:00

Uykusuzluk; feci kafa yapıyormuş.

Saat sabah yedi civarı. Eve gir(e)mediğimden ötürü vakit geçirmem lazım.
Dolaşmak için çıktığımda iki tane güvercin gördüm. Vücudunun geneli grili, siyahlı ve tam boyunlarının altı mor ve yeşil tüylü. Bostanlı Açık Hava Tiyatrosu'nun oradayım. Bir metre kadar önümdeler. Hala uçup kaçmadılar. Yürürken boyunlarını durmaksızın, ileri geri oynatmalarına bakıp çok eğlendim; böyle gülümsemeli, kendi kendine konuşmalı filan.

'Yunuslar'a doğru gidiyorum. Sahilde "amaçlı yürüyüş" yapan birçok insan var. Çoğu eşofman takımlı. Bazılarıysa köpekleri kaka yapsın diye çıkmış dışarı. Saat sekiz olmadı bile daha.
Bir banka oturdum. Bostanlı iskeleden Karşıyaka'ya doğru giderken baştan dokuzuncu...Aslında oturmadım da daha çok tünedim diyelim. Normalde insanların sırtını dayadığı yerin üstüne oturdum ve oturulan yere de ayaklarımı koymuştum. "Vapura mı binsem acaba" diye düşünüyorum. Seferler yeni başlamış olmalıydı. Bir feribot yanaştı iskelede hep yanaştığı yere. Üç vapur yolcu almayı beklerken ikisi de yola çıkmıştı.
Rahatsız oturuşumdan ötürü popom acımaya başladı, kalksam iyi olacak. Güneş de bulutların arkasında. Birkaç ışık huzmesi görülüyor sadece.
Ne zaman aydınlanacak bu gökyüzü?

Kalkmak ve devam etmek istiyorum boş yürüyüşüme. Üşeniyorum. Oturmak güzel, oturmak iyi. Denizde bir iki tane bira şişesi... İçlerinde hava olduğundan batmamış, sallanıp duruyorlar.
Deniz o kadar sakin ve düz ki üzerinde yürüyebileceğime kolayca inandırıyorum kendimi. Ha, "bu nasıl oluyor?" derseniz: "Olm yürünür lan bur'da!" diyorum sadece. Sonra yüzey geriliminin beni kaldıramayacağını düşünüp bu fikirden de vazgeçiyorum (Başka bir nedeni yok! Gerçekten...)

Uykusuzluktan sızmak üzereyim. Beş saniyede üç-dört kere kırpıştırıyorum gözlerimi. Ayaklarım sallanıyor. Güvercinler de sallıyor kafalarını. 'Denizdeki şişeler' de katılıyor bu mükemmel etkinliğe. Sanırım ruhum da sarsılıyor. Birazcık. Kendimi kaybolmuş gibi hissediyorum.

Sonra zaman duruyor. Evet doğru okudunuz. Zaman duruyor. Ne olduğunu anlamıyorum ilk başta. Ancak çocukluğumda, çok fazla fantastik ve bilim kurgu öğeye maruz kaldığım için çok da yadırgamıyorum bu durumu. Güvercinler havada asılı halde, vapurlar da hareket etmiyor. Koşan insanlar, sahillere ve parklara konan o saçma spor aletlerinde çalışanlar ve şişeler. Hepsi sabit duruyor, en ufak bir harekette bulunmuyorlar.

Zamanı bükmek. Günümüz gerçekliğinde, çoğu insana gülünç gelebilecek bu hadise şimdi başıma geliyordu. Ara ara böyle bir şey olursa neler yapacağımın hayalini kurardım (biraz dizi kafasına gelip neler yapacağımı anlatmayaym). Ve kafamdakileri gerçekleştirmek için yola koyuluyorum. Heyecanlıyım ve acele etmem gerekiyor. Ya ben tasarladıklarımı yaparken zaman normal akışına devam etmeye karar verirse?
Bu ihtimali aklıma bile getirmek istemiyorum.
Daha sonra güvercinler yavaşça kanat çırpmaya başlıyor. Kahretsin! Bu olmamalıydı. Acele etmem lazım. Arabalar biraz daha hızlanmaya başlıyorlar. Henüz normal hıza varmış değilim. Acele etmeliyim. Ben acele ettikçe zaman hızlanıyor bu sefer de. Evet. Normal zamanı çoktan geçtim. Yapmak istediklerimi yapamıyorum. Yine. Aceleyle hareket ederken. Karşıyaka Çarşı'ya varmışım. Saçma bir, 'romantik pop şarkı klibi'nde gibiyim: Ben normal hızda, yavaş yavaş hareket ederken, etrafımdan normalin on-on beş katı hızında arabalar ve insanlar geçiyor. Ağzımdan çıkan tek söz "Hıh!" oluyor! Neyse deyip ben de kendimi akışa bırakıyorum.

Neredeyse bir dakikada (en azından bana öyle geliyor), kahvaltı edip, bizimkilerin beni affetmesi için birkaç hediye alıp evime gidiyorum. Daha uyanmamışlar. Beş saniye sürmeden pijamalarımı giyip, başımı yastığa koyduğumda ancak normale dönüyor zaman.

Uyumak istemiyorum. Zamana müdahale etmeyi tekrar istiyorum. Ben, ben her şeyi düzeltebi...
Uykunun sıcak göğsüne bırakıyorum kendimi...Sonrası?..Tabii ki yok...

Bilincin Altı Üstü Olmaz

2010-05-10T15:42:00.000-07:00

04.06.09 | Gece (tahmini)

Dünyanın en çok düşünen ama hiçbir fikir üretmeyen adamı 'mey'in zihnine hoş geldiniz. Dilerseniz size bilinç altımın kapılarını ardına kadar açabilirim. Tabii bunu dileyeceğinizi pek zannetmiyorum. Çünkü içerisi korkunç düşlerle, iğrenç canavarlar ve kokuşmuş sürüngenlerle dolu olabilir. Bu bir ihtimal. Belki de bunların hiçbiri yoktur ve pespembe bir gökyüzüne sahip şekerden bulutları, çikolatadan nehirleri olan, marşmelovdan kuzuların vafıldan tepelerde hoplayıp zıpladığı, obur bir kız bilinç altısı ile de karşılaşabilirsiniz.

Sorun şu ki; bunları ancak o kapıyı ardına kadar itme cesaretini kendinizde bulabilirseniz göreceksiniz. Bu kapıya ulaşırken yolda başınıza gelebilecekleri hesaba katmıyorum bile.

Bilinç altım bir fikirler fırtınası. Fırtına derken, bayağı bildiğin şu 'Yeni Dünya' da denen Amerika kıtasında görülen cinsten. Az önce hortuma kapılıp uçan bir inek bile gördüm. Böyle arada buraya birkaç nefes üflüyorum. Kasırgam hızlı olduğu için biraz konudan konuya zıplama oluyor ama olsun. İçimdeki buhranı dağıtıyorum bir nebze de olsa.

Gerçekten buhranlar geçirecek kadar sıkıcı biri miyim ki? Kendimce hayır ama başkaları ne düşünür bilemem

(Öf bu ne ya! İyice ergen kız günlüğü gibi oldu. Zırvalamakta sınıf atladım. Bitiriyorum.)
...
23.07.09 | Sanıyorum ki yine gece.

Yok bitirmiyorum (tamam bu biraz geç oldu). Yine dinlediğim müzikten bir şeyler geliyor. Onları yazıyım bari genelde yaptığım gibi. Sanırım bu yaptığım bildiğin günlük tutmak oluyor. Ne kadar dalga geçsem de buyum işte. Görünüşüm de benzese tam bir "emo"yum sanırım. Evet yavaş yavaş tiksindiğim her şey oluyorum. Belki de onların erişemediklerine imrendiğimden böyle kötü gözle bakıyorumdur. Kedi ve ulaşamadığı ciğer muhabbeti...

Gerçi bunlardan önce sıkıcı bir yazar (zırvalayıcı) olmamam gerek. Bunu yaparsam herhalde bir yerlere gelirim diye düşünüyorum. Ha bir de özgünlük var tabii. Onu da sağlamak lazım. Önemli şey (özgünlük mü özgüllük mü tam çıkartamadım şimdi). Galiba böyle birer sayfa birer sayfa zırvalarsam ufak bir çocuk kitabı veya bir kişisel gelişim kitabı ebatlarında bir eserim olabilir. Buraya yazmamın amacının ne olduğunu sanıyordunuz ki? Ölünce veya öncesinde bu defter birinin eline geçsin, basılsın ve herkes de okusun istiyorum.

Büyük kolpacıyım anlayacağınız.

Ahan da bitti!